ညီမေလးႏွင့္ကြ်န္ေတာ္

ယုန္ကေလးမလာခင္တည္းက
ခ်ဳံကေလးက ရွိႏွင့္ျပီးသား

ခ်ဳံကေလးလည္းေတြ႕ေရာ
ယုန္ကေလးက ေျပး၀င္လာေရာ

ညီမေလးရဲ႕ေမေမ
ေဒါသေတြ မိုးလိုရြာခ်တဲ့ေန႕က
ယုန္ကေလးမိုးမိမွာစိုးလို႕
ခ်ဳံကေလးရဲ႕ရင္ထဲ
ဖြက္ထားလိုက္ရတယ္ ။

လင္းဒီပ
၃၀.၀၈.၀၈
(Photo Source: frickr.com)

ပန္းေတြ…အစိမ္းေျခြ

မိစာၦေရာင္ျပာႏွမ္းေနတဲ့ ေကာင္းကင္ေအာက္
ပန္းေတြ
ေၾကြသင့္ မေၾကြသင့္ ဒြိဟျဖစ္ေနတာက
ရင္နင့္စရာ
အပင္ဖ်ားမွာ ႏွင္းခါးေတြ သီလို႕…
အပင္ေအာက္မွာက ပန္းေျခာက္ေတြေၾကြ...

စိတ္ကို တီးခတ္လိုက္ရင္ အေကာင္းဆံုးသီခ်င္းျဖစ္လာမွာ
ဒါ..ပန္းေတြ မ်က္ရည္နဲ႕ရက္တဲ့သီခ်င္း ။

စိတ္ကို ဆက္မတီးဘူး
ပစၥဳပၸန္မွာ ျပန္ခ်ထားလိုက္တယ္
ေနာက္
အိပ္မက္တံခါးကို အသာေလးပိတ္ျပီး
ကိုယ့္အိမ္ကိုယ္ျပန္အိပ္ခဲ့တယ္ ။

လင္းဒီပ
၁၆.၀၉.၀၈
(Photo Source: s77.photobucket.com)

ေမွာက္ထားတဲ့ည

တံခါးေတြ အကုန္ပိတ္
မီးေတြအကုန္မွိတ္
အေမွာင္ထဲမွာ တိတ္တိတ္ေလးထိုင္ေနတာ
ဘယ္သူမွ တံခါးလာမေခါက္ပါနဲ႕။

ငါ့ကြန္ပ်ဴတာလည္း ပိတ္ထားတယ္
ငါ့ဖုန္းလည္း ပိတ္ထားတယ္
အလင္းဆိုလို႕ ပိုးစုန္းၾကဴးေလးတစ္ေကာင္ေတာင္မေတြ႕လိုဘူး
ဘယ္သူမွ တံခါးလာမေခါက္ပါနဲ႕

ငါ့တံခါးအေရွ႕ေတာင္ လာမရပ္ၾကပါနဲ႕။

ငါ့ပါးစပ္ၾကီးကိုလည္း ပိတ္လိုက္ဖြင့္လိုက္လုပ္ဖို႕
ငါ့မွာ အင္အားမရွိေသးဘူး။
ငါရိုင္းသြားရင္လည္း ခြင့္မလြတ္ၾကနဲ႕
ငါ့ယဥ္ေက်းမႈေတြအားလံုး ဓာတ္ျပယ္သြားလို႕
ငါ့ႏူးည့ံမႈေတြအားလံုးျပာက်သြားလို႕
ငါကိုငါလည္း ငါမေတြ႕ခ်င္ေသးဘူး။

မင္းတို႕သြားေနတာဆိုရင္လည္း ငါကိုထားခဲ့ၾကဦး။

တစ္စစီျဖစ္ေနတဲ့ ငါမနက္ျဖန္ေတြကိုလည္း ျပန္မေကာက္ႏုိင္ေသးဘူး
ငါ့ဒိုင္ယာရီအေဟာင္းေတြလည္းရွာမေတြ႕ေသးဘူး
ဘယ္သူမွ တံခါးလာမေခါက္ပါနဲ႕။

ေလာေလာဆယ္ေတာ့
အေမွာင္ထဲမွာ
ဖန္ကြဲစေတြ
ငါ့ေက်ာမွာ ဆြဲမႏႈတ္ရေသးတဲ့ဓားတစ္လက္
ငါ့နဲ႕စိတ္ျခင္းဆင္တဲ့ ကၽြမ္းေလာင္ခဲ့ျပီးသား ဖေယာင္းေတြ
ေနာက္
ငါခ်စ္တဲ့ တိတ္ဆိတ္ျခင္း ။

လင္းဒီပ
၁၃.၀၉.၀၈
(Photo Source: s77.photobucket.com)

အႏွစ္သံုးဆယ္

ဘ၀ကို ပိုးေတြေသသြားေအာင္
ေနျပင္းျပင္းမွာ ထုတ္လွန္းလို႕ရရင္ဘယ္ေလာက္ေကာင္းမလဲ
အႏွစ္သံုးဆယ္လံုးလံုး ေရမခ်ိဳးျဖစ္တဲ့စိတ္ကိုေလ..

ေရတြက္ၾကည့္လိုက္ရင္ စြဲမိစြဲရာေတြ အေတာ္မ်ားတယ္
ေသေသခ်ာခ်ာ ေစ့ေစ့ေပါက္ေပါက္ ခ်ေတြးေတာ့
ကြမ္းသမားတစ္ေယာက္လိုပဲ
အေရလည္းမရ အဖတ္လည္းမရခဲ့တဲ့ အႏွစ္သံုးဆယ္။

ေနညိဳခ်ိန္လမ္းခြဲေတြမွာ
တစ္ဘ၀လံုးစာ သိပ္အေရးပါတာေတြ ဆံုးရႈံးသြားခဲ့သလို
အသံုးမက်စြာလည္းရူးႏွမ္းခဲ့ဖူးတယ္။
တကယ္ရွက္ဖို႕ေကာင္းခဲ့တာပ
ဘ၀ကို ပိုးစားေအာင္ေနျပီးမွ အခ်ိဳကို စြန္႕လြတ္ခဲ့တာ
ဘ၀ကို ဆလြန္းကားတစ္စီးလို႕လည္းထင္ခဲ့
ဘ၀ကို ေစ်းၾကီးျပီး လွ်ာနဲ႕အဆင္မေျပတဲ့ေကာ္ဖီတစ္ခြက္လို႕လည္းထင္ခဲ့
ဘ၀ကို အႏုပညာဆန္ေစခ်င္လြန္းလို႕ ေခတ္သစ္ပန္းခ်ီကားေတြေဘးလည္း ခဏရပ္ေငးခဲ့
ဘ၀ကို ရုပ္ရွင္ရုံထဲက ေျပာင္းဖူးေပါက္ေပါက္ေတြနဲ႕လဲခဲ့
ဘ၀ကို ပိေတာက္ေတြေပးပန္ခဲ့
ဘ၀ကို ဟိုင္းေ၀းလမ္းေတြေပၚပစ္ခ်ခဲ့
ဘ၀ကို ရွင္ျပန္ထေျမာက္ေအာင္ဆိုျပီးေက်းလက္ေလးတစ္ခုမွာလည္း ပစ္ခ်ထားခဲ့ဖူးတယ္
တစ္ပိုင္းစီ တစ္စစီျပန္ေပါင္းၾကည့္ေတာ့ အႏွစ္သံုးဆယ္က စာရင္းထဲမွာ အတိအက် ။
အပဲ႕ အပြန္း လံုး၀မရွိ
အလို အပို လံုး၀ မရွိခဲ့
တကယ့္ကို ထိိတ္လန္႕စရာပါ
အႏွစ္သံုးဆယ္လံုးမွာ
ကိုယ္ဟာ ေလာကအတြက္ သီးပင္စားပင္ေကာင္းတစ္ပင္ မျဖစ္ခဲ့ဘူး
အေမ့အတြက္ တိမ္တဆုပ္ေတာင္ ခုန္အုပ္မေပးႏုိင္ခဲ့ဘူး
ငယ္္က ဓူ၀ံၾကယ္ထိ စိတ္ကူးယဥ္ခဲ့သူ
အခု မွန္အိမ္ငယ္တစ္လံုးစာေတာင္ အနာတရေတြအေပၚ အလင္းမျဖာႏုိင္ေသးဘူး။

မျပန္ခင္ေပါ့ကြယ္
တစ္ေတာလံုးစာ မစိမ္းႏုိင္ရင္ေတာင္
တစ္ပြင့္စာ တစ္ခ်ပ္စာ
တစ္မိုးစာ တစ္ညစာေတာ့
ငါလာျခင္းေကာင္းခဲ့ခ်င္ပါေသးတယ္။

လင္းဒီပ
၁၃.၀၉.၀၈

(Photo Source: photobucket.com)

ရိုးရိုးသားသားလိမ္လည္ျခင္း

ဆည္တဲ့ကန္သင္းလည္းမရွိေတာ့
ေမတၱာစီးေရေတြက ဟိုေရာက္ဒီေရာက္နဲ႕ေလ..
အဖတ္တင္တယ္ကို မရွိဘူး

တကယ္ေျပာတာညီမေလးရဲ႕
ေပြတာရႈပ္တာမဟုတ္ဘူးေနာ္..
ဟိုသီခ်င္းစာသားေလးလို..
အခ်စ္ငတ္လို ရြာလည္ေနခဲ့တာ

ပြင့္ဖို႕စဥ္းစားတုန္း ေၾကြေပးလိုက္ရတာမ်ိဳး
မက္ဖို႕ၾကံရြယ္တုန္း မိုးလင္းသြားရတာမ်ိဳးေလ..
ကိုယ္ကလည္း သေဘာက ခပ္ေကာင္းေကာင္းဆိုေတာ့
သနားေအာင္လာလုပ္ရင္ လက္နက္ခ်လိုက္ေကာ..
ကဲ..မခက္ဘူးလား

ထားပါေလျဖစ္ျပီးခဲ့သမွ်ေတြ
သြားေနက်လမ္းေတြလည္း မေလွ်ာက္ေတာ့ဘူး
ေတြ႕ေနက်လူေတြနဲ႕လည္း မေတြ႕ေတာ့ဘူး
ေျပာေနက်ဖုန္းေတြလည္း မကိုင္ေတာ့ဘူး
ကုန္ကုန္ေျပာရရင္
….
….
….
….
ကဲ
ဒါဆို ရမလား ၊


လင္းဒီပ
၁၀.၀၉.၀၈
(Photo Source: photobucket.com)

လင္းခြင့္မရတဲ့လေရာင္

ခ်စ္သူပါးမို႕ေဖြးေပၚ ေျပးေဆာ့က်ီစယ္ခြင့္ မရေတာ့လည္း
အသာငံံု႕မိုး ၾကည့္ေငးေပါ့ …ငါ

ခ်စ္သူလွမ္းေငးမယ့္ ျပတင္းေလးမွာ..ငါ
ျပတင္းေလးေဘး စံပယ္ရုံေလးမွာ..ငါ
ခ်စ္သူငံု႕နမ္းမယ့္ စံပယ္ေလးေတြမွာ..ငါ
ခ်စ္သူသနပ္ခါးနံ႕ေလးပ်ံ႕ေမႊးမယ့္ ေလေျပေလးေပၚ..ငါ

ဖ၀ါးႏုနင္း ဆူးလည္းကင္းေစ
အဲဒီေျမနီညလမ္းေလးေပၚမွာလည္း..ငါ

အိုကြယ္
တကယ့္ကို တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္
တြဲလက္ကေလးေတြေပၚ
ခိုး၀ွက္ျဖာက်ေပးေနတာလည္း…ငါပါပဲကြယ္။

လင္းဒီပ
၃၁.၀၈.၀၈

(Photo Source: picasaweb.google.com)