ကၽြန္ေတာ္နဲ႕ မေတာ္တဲ့အကၤ် ီ

ခ်စ္သူေရ…
သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ နဲ႕ ရာသီေတြကလည္း
ေၾကာက္စရာေကာင္းလိုက္ေအာင္ ေလာ္လည္ေဖာက္ျပားလို႕

ကိုယ္တို႕ညမနက္ေတြကလည္း
ေခါက္ဆြဲေျခာက္ရယ္..ေကာ္ဖီမစ္ရယ္..တခါသံုးေတြနဲ႕
မ်က္ႏွာသစ္ျပီး အိပ္ရာ၀င္

မိတ္ေဆြေတြေတာ႕ရွိပါရဲ႕…
ဂဏန္းေလးေတြႏွိပ္…ဒါမွမဟုတ္ ေမာ္နီတာေပၚကတဆင့္
ေတြ႕ေနရတာမ်ိဳး

စိတ္ပ်က္စရာ…
ေလေအးေပးစက္..
အျမဲပိတ္ထားတဲ့ ျပတင္းေပါက္

ကြန္ပ်ဴတာ..
Password ေမ့ေနရင္ဖြင့္လို႕မရေတာ့ဘူးလား
ဒီဖုန္းတစ္လံုးကလည္း
Battery မရွိရင္..ေမ့ေနခဲ့ရင္ အားလံုးနဲ႕ျပတ္ေတာက္သြားသလို
လူကိုေျခာက္ျခားေအာင္လည္းလုပ္ရဲ႕

တစ္စားပြဲတည္းရွိေနသူခ်င္းလည္း Email ပို႕ေနရ
လူတစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း Digital ေက်ာက္တံေလးရယ္
ေက်ာက္သင္ပုန္းေလးနဲ႕စာေတြေရးေနၾက
ငါကလည္း အလြမ္းေတြကို Bluetooth နဲ႕ပို႕လို႕

ေအးေလ
ဒီညအိမ္ျပန္ေရာက္ရင္လည္း ခ်စ္သူအတြက္
ရင္ခုန္သံSoftware ကို Version အသစ္ေရးထားေပးဦးမွ
ေတာ္ၾကာ Free Software ေတြ Download လုပ္ေနလို႕
ငါ့ခ်စ္သူေလး Virus ကိုက္သြားမွျဖင့္…….
လင္းဒီပ
၉.၁၀.၀၈

Photo Source:picture by majikat_2007

http://www.media.photobucket.com/

ရထားထြက္ရန္ဆယ္ရက္အလို

လူတစ္ကိုယ္လံုး လံုးဝမလႈပ္ႏုိင္ေတာ့။ အသက္ကို ျဖည္းျဖည္းေလး ရႈေနရသည္။ ေရကလည္း အရမ္းငတ္ေနသည္။ ပါးစပ္က ေကာင္းေကာင္း ဟလို႕မရခ်င္။ တစ္ေယာက္ေယာက္က ဂြမ္းစေလးျဖင့္ ေရကို တစ္စက္ခ်င္း ႏႈတ္ခမ္းေပၚ ခ်ေပးသည္။ အစ္မေရႊစင္ထင္သည္။ ေမေမ့ရႈိက္သံလိုလို ၾကားေနရသည္။ သူမေသေသးေၾကာင္းလည္း ေျပာခ်င္သည္။ ဘာလို႕ဝမ္းနည္းေနရတာလဲ ေမေမရယ္..သားေရာဂါကို သိေနကတည္းက သားၾကာၾကာမေနရေတာ့ဘုူးဆိုတာ ေမေမတို႕ သိျပီးသားေလ။ ေနာက္ဆံုး အခ်ိန္ေရာက္ေနေသာ လူတစ္ေယာက္အတြက္ (ေနာက္သူ႕လိုဘာသာေရးႏွင့္ အလွမ္းေဝးေသာ လူတစ္ ေယာက္အတြက္)နားဝင္လြယ္မည့္ တရားေခြတစ္ေခြကို ဖြင့္ေပးထားသည္။ ႏွာသီးဖ်ားကဝင္ေလထြက္ေလ ေလးကို သာသာေလးမွတ္ေနဖို႕။ ဆရာေတာ္ၾကီးအသံက ေအးျမၾကည္လင္လိုက္တာ။အရင္က်န္းက်န္းမာမာ တုန္း ကဒီတရားေတြ ငါဘာလို႕မနာခဲ့တာပါလိမ့္။မ်က္စိကို အသာေလး မွိတ္ထားသည္။ ေအာ္..ေမေမ..သူ႕ေနာက္ဆံုးမအခ်ိန္ထိ သူ႕ေပၚတာဝန္ေက်လြန္းသည့္ေမေမေလ.

ေဖေဖ အသံမၾကားရ ။အင္းေလ သားတို႕သားအဖက တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ခ်စ္ေၾကာင္း ဘယ္ တုန္းကျပလို႕လဲ..အိမ္ေရွ႕ခန္းမွာျဖစ္ျဖစ္ ေဖေဖ အေဝးကို ေငးေကာင္းေငးေနမည္။ ေနာင္သားလုပ္သမွ် မျဖစ္ညစ္က်ယ္ဆြဲထားေသာ ပန္းခ်ီကားေလးေတြကို ၾကည့္ေကာင္း ၾကည့္ေနမည္ ။ ေနာက္ဆို သားမရွိေတာ့ရင္ သားပန္းခ်ီကားေတြကို ေဖေဖ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ၾကည့္လို႕ရပါျပီ ေဖေဖ ။ သားမသိေအာင္ ခိုးၾကည့္စရာမလိုေတာ့ဘူးေလ ။ သားပန္းခ်ီဆြဲတာ ..အႏုပညာသမားတစ္ေယာက္ ျဖစ္လာမွာ လံုးဝမလိုလားတဲ့ ေဖေဖ။ ဘာေၾကာင့္သားကို အႏုပညာသမားျဖစ္မွာ မလိုလားသလဲဆိုတာေတာ့ သားဘယ္ေတာ့မွ မသိႏုိင္ေတာ့မယ္ အေျဖေလ။

စိတ္ကိုေလ်ာ့ခ်ထားသည္ ။ရင္ဘတ္ေအာက္ပိုင္းက မာမာေခါက္ေခါက္ၾကီး ျဖစ္ေနသည္။ အင္းေလ ေဝဒနာအစိုင္အခဲေတြက ဒီမွာစုေနတာ ျဖစ္မည္ ။အသက္သံုးဆယ္ဝန္းက်င္ လူငယ္တစ္ေယာက္ဆိုေတာ့ အရြယ္ေကာင္းေလးဆိုျပီး အားလံုးက ႏွေမ်ာေကာင္း ႏွေမ်ာေနႏုိင္သည္။ ဘယ္တတ္ႏုိင္မလဲေလ.. သူလည္းေနခ်င္ေသးတာေပါ့ ။(ခါးကို ကားျဖတ္က်ိတ္သြားလို႕ ဒရြတ္ဆြဲေနတဲ့ ေခြးတစ္ေကာင္ေတာင္ သူ႕ဘဝကို စြဲလန္းတဲ့ ဘဝတဏွာ ရွိေသးတာပဲ။)အရင္ဘဝေတြက သူဘာကံေတြ ျပဳမူခဲ့ပါသလဲ ။ဘုရားရွင္သာ သိႏုိင္ပါသည္။လူဘဝဆိုတာ ကိုယ္ျပဳမူခဲ့တဲ့ အတိတ္ကံ ၊ပစၥဳပၸန္ကံေပၚတည္တာလို႕ သူေစာေစာပိုင္း သိပ္အေျခအေနမဆိုးခင္ အခ်ိန္ေတြက နာလိုက္ရေသာ တရားေတြကိုမွတ္မိသည္။
ဘယ္ဘဝက လာခဲ့မွန္း မသိသလို ဘယ္ဘဝသို႕ ေရာက္ရဦးမယ္ ဆိုတာလည္း သူမသိ ။ သံသရာသည ္ရွည္လ်ားေပသည္။ ဒီဘဝတြင္ ေတာ္စပ္ေနေသာ မိဘေတြ၏ ေက်းဇူးကုိ ႏုိင္သေလာက္ေတာ့ဆပ္ခ်င္ေသးသည္။ ေသခ်ာေတြးၾကည့္ေတာ့ သူလုပ္ေပးႏုိင္ခ့ဲတာ ဘာမွ ဟုတ္တိပတ္တိ မရွိိ ။ အဲဒီ့ သားေလးကို ေနာက္ဆံုးအခ်ိန္ထိ ခ်စ္ခဲ့ေသာ မိဘေမတၱာသည္ အံ့ဖြယ္ေကာင္းေလစြ ။

ေနာက္ထပ္ လက္က်န္ရက္မ်ားသည္ ဆယ္ရက္ထက္ မပိုႏုိင္ေတာ့ေပ ။ တစ္ရက္ထက္တစ္ရက္ ပိုဆိုးလာဖို႕ သာရွိသည္ ။ အတတ္ႏုိင္ဆံုးေတာ့သတိေလး မလြတ္ေအာင္ စိတ္ေတြမပ်ံ႕လြင့္ေအာင္ ဥာဏ္မ်က္စိေလးႏွင့္ ေစာင့္ၾကည့္ေနရမည္ ။ သူေရာက္ရွိသြားမည့္ ေနရာသည္ အျဖဴေရာင္လြင္ျပင္ေလးလား..သို႕မဟုတ္ အနက္ေရာင္ေနရာေဒသ တစ္ခုလား …အခုထိ သူမသိေသးေပ။
လင္းဒီပ
၇.၁၀.၀၈

(မဆုမြန္ ေရ ေရးျပီးျပီေနာ္။)
Photo Source:picture by CTLVocalist
(media.photobucket.com)

ငယ္ငယ္ကအိမ္ေလး

သား ပစၥည္းေတြ ေသခ်ာ သိမ္းျပီးျပီလားလို႕ ေမေမက ေမးေတာ့မွ ထရံေပၚမွာ ေျခာက္တန္း ေက်ာင္းသားဘဝက ကပ္ထားေသာ စာရြက္ေလးကို လွမ္းၾကည့္မိသည္။ ဒီစာရြက္ေလးပါ ခြာသြားရင ္ေကာင္းမလားလို႕ေတြးလိုက္မိေသးသည္။ကုတင္ေလးေပၚ ျပန္လွဲခ်ေတာ့ အၾကည့္က ေခါင္မိုးဆီ ေရာက္သြားသည္။ ေခါင္မိုးမွာေတာ့ ဟိုဒီ စြဲေနသည့္ ပင့္ကူအိမ္ေလးေတြ.. သူတို႕ကိုေကာ ေခၚခဲ့ရမလား။

အိမ္ေရွ႕ခန္းမွာ.. ဖြားဖြား ဘုရားရွိခိုးသံကို ၾကားေနရသည္။ ထံုးစံအတိုင္း အိမ္ေျမာင္ေလးေတြ တခ်က္တခ်က္စုတ္ထိုးသံၾကားရသည္။ မနက္ျဖန္ ဆို မင္းတို႕လည္းက်န္ခဲ့ေတာ့မွာေလ။ဖြားဖြားဘုရားရွိခိုးတဲ့ အသံကုိမင္းတို႕လည္းၾကားေတာ့မွာမဟုတ္လို႕စိတ္ထဲက ေျပာမိသည္။ကၽြန္ေတာ့္ ကုတင္ေခါင္းရင္းဘက္က တရုတ္ကက္ဆက္အေဟာင္းေလး(ငါးတန္းႏွစ္ တတိယဆုရတုန္းကေဖေဖ ဝယ္ေပးထားတာ)ကိုလွမ္းျပီး .ထည့္ထား လက္စ ထူးအိမ္သင္ ေအာင္ရင္ (အၾကင္နာအိပ္မက္)ေခြေလးကိုဖြင့္လိုက္မိသည္ ။ မႏွစ္ သီတင္းကၽြတ္တုန္းက ေပ်ာ္သလိုေနပါကြယ္ သီခ်င္းေလးကို ရပ္ကြက္ကေလးရဲ႕မီးထြန္းပြဲမွာ မင္းမင္းႏွင့္ သူႏွစ္ေယာက္တြဲဆိုခ့ဲဖူးသည္။ ဒီႏွစ္ေတာ့ သူရွိမွာမဟုတ္ေတာ့။ ျပတင္းေပါက္ကလွမ္းၾကည့္ေတာ့ ေခါင္းရင္အိမ္ဘက္က ကိုျမင့္ေက်ာ္တို႕လင္မယားရန္ျဖစ္ သံကိုၾကားရသည္။ထံုးစံအတိုင္း ဒီလူၾကီးမူးလာျပီး သူ႕မိန္းမကို ရန္ လုပ္ေနျပီ..မနက္ျဖန္ဆို သူတို႕လင္မယားရန္ျဖစ္တာ ၾကားႏုိင္မည္မဟုတ္ေတာ့ေပ။

ခဏေန မင္းမင္း လာေခၚေတာ့ထိုင္ေနက်လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေလးဆီထြက္လာခဲ့သည္။ မင္းမင္းလည္းအသံတိတ္ေနသည္။ ဆိုင္ထဲ ေရာက္ေတာ့ ဆိုင္ရွင္ကိုတိုးၾကီးက မင္းတို႕မိသားစုကေတာ့ ကံေကာင္းတယ္ကြာ..ေအးေလ ေထာင့္ကြက္ဆိုေတာ့ သူတို႕ေတြက ဘယ္ လက္ လြတ္ခ်င္မလဲ..။ကိုတိုးၾကီၤးေျပာတာလည္းဟုတ္သည္..အိမ္လာဝယ္သည့္ ရွမ္းတရုတ္ေတြက ကၽြန္ေတာ္တို႕အိမ္ေလးကိုု ေသခ်ာ ေတာင္ဝင္ မၾကည့္္…ပြဲစားျဖတ္ေပးသည့္ေစ်းကိုလည္း ငါးျပားေတာင္ မဆစ္ ။ဘယ္ေန႕စရံေပးမည္..ဘယ္ေတာ့ေျပာင္းေပး မလဲ..ဘယ္ ေတာ့အေၾကေခ်မည္ဆိုတာေလာက္ပဲေျပာျပီး..ျပန္သြားသည္။

ဒီအိမ္ေလးကိုလာဝယ္တဲလူေတြက ဖ်က္ပစ္ၾကမွာ…ကၽြန္ေတာ့့္အေဖရသည့္ဆုေၾကးေလးႏွင့္မႏွစ္ကမွမိုးထားသည့္သြပ္မိုး အသစ္ေလး ကို လည္းသူတို႕စိတ္မဝင္စား ။ဆရာမေမေမ က်ဴရွင္ျပလိုရသည့္ေငြပိုေလးႏွင့္ တူးထားသည့္ အဝီစိတြင္းေလး လည္းမလိုအပ္။ဒါေလးေတြက သူတို႕မိသားစုေန႕စဥ္ဘဝေလးအဆင္ေျပဖို႕ ျဖည္းျဖည္းျခင္းလုပ္ထားရတာေတြေလ ။

ဒီအိမ္ေလးကို မနက္ျဖန္က်ရင္သူတို႕မိသားစုထားခဲ့ရေတာ့မည္။သူ႕ပညာေရးေငြေၾကးလိုအပ္ခ်က္ေတြအတြက္ .။ေနာက္မၾကာခဏ မီးေလာင္တတ္ေသာ ဒီဆင္းရဲသားရပ္ကြက္ေလးမွာ..ေလျဖတ္ထားေသာဖြားဖြားက အေရးအေၾကာင္းဆိုမေျပးႏုိင္။ ေနာက္ဖြားဖြားအတြက္ေဆးဖိုးဝါးခလိုအပ္မႈေတြ။ ဒါေတြအားလံုးအတြက္ ဒီအိမ္ေလးႏွင့္လဲလိုက္ရပါသည္.၊အိမ္ေလးေရခြင့္လႊတ္ပါ..

မင္းမင္းနဲ႕လမ္းခြဲ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ေလးကျပန္လာျပီး လမ္းထဲဝင္ေတာ့ လမ္းမီးတိုင္က်ဲကဲ်ေလးေတြေအာက္မွာ ဘာမွမဟုတ္ပါဘဲ
လမ္းေလးသည္ လြမ္းစရာေကာင္းေနျပန္ပါသည္။ ျခံတံခါးအဝင္ဝမွာ သူစိုက္ထားသည့္စကၠဴပန္းရုံေလးကိုၾကည့္မိသည္..သူတို႕လည္းတိတ္ေနၾကသည္။အေမွာင္ထဲကအိမ္ေရွ႕ကြပ္ပ်စ္ေလး မွာ ေဖေဖႏွင့္ေမေမ ေကာ္ဖီခြက္ေလးကိုယ္စီျဖင့္တိတ္ဆိတ္ေနၾက သည္။ ေမေမက သားညဥ့္နက္ျပီအိပ္ေတာ့ေလဟုလွမ္းေျပာသည္။ ေမေမတို႕ ဘာေၾကာင့္မအိပ္ေသးတာလဲလို႕ေတာ့ ေမေမ့ကိုျပန္မေမး မိ။

ဒီညေလးမွာ သူေကာင္းေကာင္းအိပ္ေပ်ာ္မည္ေတာ့ မထင္…

လင္းဒီပ
၅.၁၀.၀၈
Photo Source:(picture by kri8)
(www.media.photobucket.com)

တိမ္ေတြေရးတဲ့ကဗ်ာ

မထားခဲ့ဖို႕ ဆိုင္းညိဳ့ေတာင္းပန္ရင္း အုန္းလက္ႏြားလို က်န္ရစ္ခဲ့ရတဲ့ေကာင္ပါ။
(တာရာမင္းေဝ)

အျပာေရာင္ၾကယ္ေလးသည္ အင္းစိန္ဂ်ီတီအိုင္ေရွ႕လမ္းေပၚတြင္ ပန္းေတြကို တစ္ပြင့္ခ်င္းစီ ၾကဲခ်သြားပါသည္။ အျမင္မေတာ္ေသာ ကဗ်ာဆရာေလးက အတင္းေျပးလိုက္ျပီး ပန္းေတြကို ကဗ်ာကရာ လိုက္ေကာက္ကာ ညေနခင္း အေၾကာင္း ေရးဖြဲ႕ပါသည္။ အျပာေရာင္ၾကယ္ေလးသည္ စာသင္ခန္းထဲတြင္ ႏြဲ႕ႏြဲ႕ေလး လင္းလက္ေနပါသည္။ ၾကယ္ျပာေလးသည္ ပါတိတ္ဝမ္း ဆက္ေလးကို ဝတ္ထားပါသည္။ ဆံႏြယ္မ်ားကို စုေႏွာင္မထား.. ေက်ာလည္ေလာက္ရွိေသာ ဆံႏြယ္မ်ားေၾကာင့္ ၾကယ္ျပာေလး လွေနျခင္းမဟုတ္ပါ.. ၾကယ္ျပာေလး စနစ္တက် စိုက္ပ်ိဳးထား၍သာ ဆံႏြယ္မ်ားက လွေနျခင္းျဖစ္ပါသည္။ ရႈပ္ကုန္ျပီ ထင္ပါသည္။
ကိစၥမရွိပါ.. သူကိုယ္တိုင္ကို တခ်ိဳ႕ကိစၥမ်ားကို မရွင္းလင္းပါ။ သူသည္ ၾကယ္ေလးကို ေငးရင္း စာသင္ခ်ိန္မ်ားကို ရင္ခုန္စြာ ျဖတ္ေက်ာ္ခဲ့ပါသည္ ..

တခ်ိဳ႕ေကာင္ေလးမ်ားသည္ နက္ေမွာင္ထူထဲေနေသာ ၾကယ္ျပာေလး၏ ဆံႏြယ္ရွည္ရွည္မ်ားကို စကၠဴျမားမ်ားျဖင့္ ေနာက္ဖက္စာသင္ခံုမ်ားမွ ပစ္ျပီး ေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကပါသည္ ။ ဒီကိစၥသည္ သူ႕အတြက္ အီရတ္ကို အေမရိကန္ ဝင္ပစ္သည္ ထက္ပို အေရးၾကီးပါသည္။ စကၠဴျမားဦးခၽြန္ေလးမ်ားသည္ ၾကယ္ျပာေလးဦးေရျပားကို ထိပါလိမ့္မည္။ မေတာ္တဆမ်ား ၾကယ္ျပာေလးရဲ႕မွတ္ဥာဏ္ေတြ ထိခိုက္သြားရင္ ဘယ္လိုလုပ္မလဲ.. ဘယ္သူဒီကိစၥ တာဝန္ယူမွာလဲ.. ဒီစကၠဴျမားပစ္အဖြဲ႕ခ်ဳပ္ တြင္ အမ်ားၾကီးတာဝန္ရွိပါသည္ ။ တာဝန္ယူခိုင္းလို႕လည္း.. သူ႕ကိုယ္သူ စကၠဴျမားပစ္အဖြဲ႕၏ ဥကၠ႒လို႕ ထင္ေနသူ ဟိုတရုတ္ေလးက သူတာဝန္ယူမယ္ဆို ဒုကၡ ။ မတတ္ႏုိင္ ၾကယ္ျပာေလး မွတ္ဥာဏ္ေတြမထိခိုက္ပါေစနဲ႕လို႕သာ သူဆုေတာင္းေနရပါသည္။

သူသည္ ၾကယ္ျပာေလးကို္ အျမဲတမ္း ကန္တင္းေလးမွ ေငးၾကည့္ေနပါသည္.. တခါေတာ့ ၾကယ္ျပာေလး ျဖတ္ေလွ်ာက္ လာတာကိုေတြ႕ျပီး ကမန္ကတန္း ေျပးထြက္လာရာ.. စားပြဲေပၚက ထမင္းခ်ိဳင့္ကို မဆြဲဘဲ ေရေႏြးအိုးၾကီး ဆြဲထြက္လာေသာ ေၾကာင့္ ၾကယ္ျပာေလးက အိေျႏၵရစြာ ေလွာင္ျပံဳးေလး ျပံဳးသြားတာ ခံခဲ့ရဖူးပါသည္။ တခါေတာ့ ျမက္ခင္းေပၚကလမ္း က်ဥ္းက်ဥ္းေလးမွာ… လမ္းကိုပိတ္ျပီး စကားေျပာ.. ဟိုကေရွာင္ႏွင့္ တေျဖးေျဖး ၾကယ္ျပာေလးက ျမက္ခင္းေပၚ ေရာက္သြား ပါသည္။ ေနာက္မွ..ေအာ္…ငါ့ အျပဳအမူက သူၾကီးသား ထန္းေတာထဲက မူးလာျပီး လိုက္ေႏွာက္ယွက္သလို ျဖစ္ေနပါလား ဆိုျပီး ျပန္ထိန္းရပါသည္.. တရက္ေတာ့ ၾကယ္ျပာေလးက စာသင္ခန္းေထာင့္စြန္း အဝင္အထြက္နားက ခံုတန္းမွာထိုင္ေနပါသည္။

က်ေနက သူ႕မ်က္ႏွာေပၚ ထိုးေနဟန္တူပါသည္ ။ တံခါးေလးကို ေစ့ထားပါသည္ ။ သူက အခန္းထဲကိုဝင္မလို႕တံခါးကိုဆြဲ အဖြင့္္.. သူမမ်က္ႏွာေပၚ ေနေရာင္ထိုးက်ေသာေၾကာင့္ လွမ္းအၾကည့္..အၾကည္ျခင္းဆံုျပီး ျပိဳင္တူရယ္လိုက္မိပါသည္ ။ အသံမထြက္ပါဘဲ ရယ္သည္ဟု အဓိပၸာယ္သက္ေရာက္မွ်သာေသာ ထိုအျပံဳးေလးသည္ ၾကယ္ျပာေလး ေပးခဲ့ေသာ ရွားရွားပါးပါးလက္ေဆာင္ေလး တစ္ခုမွ်သာ…

သူေသခ်ာသိပါသည္.. ေသခ်ာသည္ထက္ကို ေသခ်ာသိပါသည္… ၾကယ္ျပာေလးအတြက္ လံုေလာက္ေသာ ေကာင္းကင္ သူ႕မွာမရွိပါ ..ေကာင္းကင္အတုေလးတစ္ခု စိတ္အလင္းႏွင့္ ဖန္ဆင္းၾကည့္ပါသည္.. မုန္တိုင္းအစစ္ေတြ ကၾကိဳၾကိဳတင္တင္ ေစာင့္ေနၾကပါသည္။ ၾကယ္ျပာေလးကလည္း အလြမ္းေတြကို သူေက်ာေပၚ လိမၼာပါးနပ္စြာ ပုတ္ခ်သြား လိုက္ပါသည္… ထိုအလြမ္းမ်ားကို လြယ္ထားေသာ ကခ်င္လြယ္အိတ္ေလးထဲ ထည့္ကာ သူျပန္လာခဲ့ပါသည္… သူတခ်က္ ျပန္ေငးၾကည့္ေတာ့ ၾကယ္ျပာေလးသည္ ေကာင္းကင္ဆီ ေျဖးေျဖးေလး ပ်ံတက္သြားပါသည္။

လင္းဒီပ
၃.၁၀.၀၈
Photo Source: (picture by toowex)

(http://www.media.photobucket.com/

ညေနရီ

တိမ္ေတြမည္းရင္ မိုးကသည္းတတ္လို႕
ခိုးခိုးဝွက္ဝွက္နဲ႕ အိမ္ျပန္ခဲ့တဲ့ ညေန

မရွာသင့္မွန္းသိလို႕ မလာျဖစ္ေတာ့တဲ့ျမိဳ႕
ႏႈတ္မဆက္သင့္လို႕ လႊဲလိုက္တဲ့မ်က္ႏွာ

ေနေကာင္းသြားမွာပါေလ
ေရသစ္ေျမသစ္
ေနရာသစ္ေလးတစ္ခုဆီ မင္းေရာက္သြားတဲ့အခါ..
တကယ္ဆို
သူသူငါငါေျပာေျပာေနၾကတဲ့ဘဝဆိုတာေလးက
ရက္ဆုတ္ျပကၡဒိန္ေလးတစ္ခုမွ်သာ

လင္းဒီပ
၁.၁၀.၀၈

ဖရဲသီးခိုးနည္း

ရန္ကုန္ မႏၱေလးလမ္းေပၚက ျမဳိ႕ေလးတစ္ျမိဳ႕မွာေပါ့…ကိုသာဥာဏ္ဆိုတဲ့ ေပါက္ကရ အျမဲလုပ္တတ္တဲ့လူတစ္ေယာက္ရွိတယ္ ။ သူက အျမဲတမ္းတစ္ခုမဟုတ္ တစ္ခု အျမဲၾကံတတ္တဲ့လူေပါ့ ။ ရန္ကုန္မႏၱေလး လမ္းေဘးမွာ ဖရဲသီးကားေတြက ညအိပ္နားတတ္တယ္ေလ ။ တစ္ညသူတို႕အဖြဲ႕လမ္းေလွ်ာက္လာရင္း ဖရဲသီးကားေတြနဲ႕ မနီးမေဝးေရာက္ေတာ့ သူ႕အေဖာ္ေတြကိုေျပာတယ္..မင္းတို႕ကားသမားေတြအိပ္ေပ်ာ္ေနတုန္းဖရဲသီးေတြသြားခိုးၾက..ငါဒီကေစာင့္ေနမယ္..တဲ့။သူအဖြဲ႕ေတြသြားျပီး သူ႕အဖြဲ႕ေတြလက္ထဲ ဖရဲသီးေတြေရာက္သြားတယ္ဆိုရင္ ပဲ..သူက သူခိုးသူခိုး လို႕ လွမ္းေအာ္ေတာ့တာ…သူအဖြဲ႕ေတြလည္း ဖရဲသီးေတြ ပစ္ခ်ျပီးသုတ္ေျခတင္ေျပးရေတာ့တာေပါ့…သူတို႕က ျမိဳ႕ခံေတြဆိုေတာ့ ကားသမားေတြ လက္ကေတာ့လြတ္ေအာင္ေျပးႏုိင္တာေပါ့ေနာ္..ဒါနဲ႕သူနဲ႕လည္းျပန္ေတြ႕ေကာ..ဟိုလူေတြက ေဒါသတၾကီးနဲ႕ဘာလို႕ဒီလိုလုပ္တာလဲေပါ့..ဒီေတာ့သူကေအးေအးေဆးေဆးပဲျပန္ေျပာတယ္..မင္းတို႕သယ္ႏုိင္နည္းနည္းေပါ့ကြာ.ေဟာဟိုမွာ..ငါ ခိုးထားတာၾကည့္တဲ့။ ဟုတ္ပဗ်ာ ကားသမားေတြ သူခိုးလိုက္တုန္းမွာ သူခိုးထားတဲ့ ဖရဲသီးေတြေလ..နည္းနည္းေနာေနာမဟုတ္ဘူး ။

လင္းဒီပ
၁.၁၀.၀၈
Photo Source:picture by SUNKiiSSEDBABEx9
(http://www.media.photobucket.com/)

ဆယ္တန္းတုန္းကေလ..

ကၽြန္ေတာ္ဆယ္တန္းတက္ေတာ့ ပထမဆံုးအိမ္နဲ႕စခြဲဖူးတာ..တစ္ဦးတည္းေသာသားဆိုေတာ့ အျမဲအိမ္မွာတစ္ေယာက္တည္းေနျဖစ္ခဲ့သည္….ဆယ္တန္းမွာအစ္ကိုဝမ္းကြဲနဲ႕အတူတူေနျပီး..စာအတူလုပ္ၾက..စာေမးပြဲအတူတူေျဖၾကဆိုျပီး..အေဒၚႏွင့္ေမေမက စီစဥ္သည္.ဒီလိုႏွင့္အေဒၚအိမ္မွာ ကၽြန္ေတာ္သြားေန ျဖစ္ သည္ ..အစ္ကိို ဆိုေပမယ့္လပိုင္းသာျခားေတာ့..အတန္းက အတူတူ..မွတ္မိေနေသးသည္…ကၽြန္ေတာ္ တို႕ညီ အစ္ကိုႏွစ္ေယာက္ ..အိမ္ထပ္ခိုးမွာတက္ေနၾကသည္…ႏွစ္ေယာက္အိပ္ဖ်ာၾကီးက ဆယ့္ႏွစ္ရာသီခင္းထားသည္. .ေဘးမွာ ထမင္း စား ပြဲဝိုင္းပုပုေလး..စားပြဲေပၚမွာေတာ့ စံုသည္..ကံေကာ္ေရႊျပည္ရယ္..ေရႊကံေကာ္ရယ္..S.Sခင္ေမာင္ေအး..ေနာက္biology သီခ်င္းေခြေတြလည္း ပါသည္..အတူတူေနျဖစ္ေတာ့ စာအတူတူလုပ္ျဖစ္ မျဖစ္ မေသခ်ာေသာ္လည္း..သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ..လက္ဖက္ရည္တစ္ခြက္ႏွင့္ ဆိုင္တြင္ ဇိမ္ဆြဲထိုင္တတ္ေသာ ကၽြန္ေတာ့္အက်င့္ကို သူကစြဲသြားျပီး….သူေသာက္ေနက် Lucky Strikeစီးကရက္ ကို ကၽြန္ေတာ္ စေသာက္တတ္သြားသည္ (အဲဒီတုန္းကLucky Strike တစ္လိပ္ကိုငါးက်ပ္…Landon ေပၚကာစ)..ကြမ္းယာကို 92(ကြမ္းစားေဆးတစ္မ်ိဳး) ထည့္ျပီး...ေရာ့မင္း တစ္ယာ..ငါတစ္ယာ စားတတ္သြားသည္ …အသက္က ဆယ့္ေျခာက္ေက်ာ္ေက်ာ္ …ေပ်ာ္စရာသိပ္ေကာင္းတဲ့ အခ်ိန္ေလး ေတြ…ညက် အားအားရွိရင္ ကၽြန္ေတာ္က အိမ္ကသယ္လာသည့္ ဂစ္တာၾကီး..တေဒါင္ေဒါင္ႏွင့္ ထတီးသည္…အစ္ကိုကအေစာပိုင္းမွာ စာက်က္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ျပီး ..လူၾကီးေတြေအာက္ထပ္က အိပ္သြားသည့္ အသံၾကားရင္…သူပါလိုက္ အိပ္သည္ေလ..ကၽြန္ေတာ္ကလည္း လူေျခတိတ္လို႕ သိပ္ စိတ္ကူးယဥ္လို႕ေကာင္းတဲ့ညေတြဆို..စာအုပ္ခ်ျပီး ကဗ်ာေတြ ထထ ေရးေတာ့တာပါပဲ
ကၽြန္ေတာ့္တို႕ညီအစ္ကို တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ဘယ္ေလာက္ခ်စ္လဲဆိုတာေျပာျပခ်င္ေသးသည္…ကၽြန္ေတာ္တို႕ Day Special မွာ ေကာင္မေလး တစ္ ေယာက္ရွိသည္..က်ဴရွင္ခန္းတစ္ခန္းလံုးကို လႊမ္းသြား ေအာင္ ေပါက္တတ္ကရမ်ိဳးစံုလုပ္တတ္ေသာေကာင္မေလးေပါ့ဗ်ာ…ျဖစ္ခ်င္ေတာ့ ညီအစ္ကိုႏွစ္ေယာက္လံုးက သေဘာက်သည္..ေကာင္မေလးကလည္း တကယ့္ဆူးလွည္း ..တစ္လမ္း လံုးျငိေအာင္ကိုေမာင္းသည္…ဒီ္ေတာ့ညီအစ္ကိုႏွစ္ေယာက္လံုး ျငိပါသြားရံုတင္မကဘူး..အခ်င္းခ်င္းပါျပန္ျငိကုန္ေရာ…အခုျပန္ေတြးၾကည့္ေတာ့ အေတာ္ရယ္စရာ ေကာင္းသည္…အခုေတာ့ အဲဒီဆူးလွည္းေလးလည္း ကေလး ႏွစ္ ေယာက္ ေလာက္ရေနေလာက္ေရာေပါ့..ျပီးခဲ့တဲ့ရက္က အစ္ကိုႏွင့္ onlineမွာ ဒီအေၾကာင္းေတြစကား စပ္မိ ေတာ ့ ႏွစ္ေကာင္သားရယ္ျဖစ္ၾကေသးသည္…ဆူးလွည္းေလးကိုေကၽြးဖို႕ ႏွစ္ေကာင္သားမာလကာသီးေတြ
တက္ခူးတာ …က်ဳရွင္မသြားခင္ ေရခဲေသတၱာထဲမွာ..ေအးစိမ့္ေနေအာင္ထည့္ထားတာေတြ….
လူ႕ဘဝသည္ အေတာ္ေလးေတာ့ ရယ္စရာေကာင္းသည္…တခ်ိန္ကေရးၾကီးခြင့္က်ယ္ကိစၥမ်ားသည္..ေနာင္တခ်ိန္တြင္ရယ္စရာေကာင္းသြားသည္…အခု အေရးတၾကီးကိစၥမ်ားသည္လည္း ေနာင္တစ္ေန႕က် ရယ္စရာျဖစ္လာဦးမည္ေလ….

လင္းဒီပ
၃၀.၉.၀၈
Photo Source:(picture by ernstfamily1)

(media.photobucket.com)