Monday, November 8, 2010

ဒီေန႕ေခတ္လူငယ္က ဒီေန႕အေမာမိုးသည္းထဲ….

ေရာင္စံုေန႕ညေတြထဲ

ေရာင္စံုေသာကေတြ အစီအရီ လင္းလက္လို႕ ။


စိမ္းလန္းတဲ့လမ္းေတြေပၚ ဘဝေတြက မစိမ္းလန္းဘူး။

ခိုင္ခံ့အေဆာက္အအံုေတြထဲ စိုးရြံ႕စိတ္နဲ႕ မလံုျခံဳဘူး ။


ကိုယ္တုိင္သြားၾကည့္မွ ေရွ႕ကမိတ္ေဆြအေမာကို ကိုယ္ခ်င္းစာတတ္ရံု

ကိုယ္တိုင္မွားျပီးမွ ေရွ႕ကမိတ္ေဆြအမွားကို နားလည္ေပးလာရံု


ေကာင္းကင္ပဥၥလက္အျပံဳးထဲ

တတ္ခဲ့သမွ် အဌာရသေတြ စာေမးပြဲက်တယ္ ။


ကမာၻပ်က္မွာလည္း ေၾကာက္ရ

မုန္တိုင္းနဲ႕ ငလ်င္လည္း ေၾကာက္ရ

ဇီဝဓာတုလက္နက္ေတြလည္း ေၾကာက္ရ

အၾကမ္းဖက္ဗံုးခြဲမွာလည္း ေၾကာက္ရ

ဘရိတ္မမိေတာ့တဲ့ ေၾကာက္ရြံ႕ျခင္းေတြထဲ….


ဘာမွ မသိျခင္းက နိဗၺာန္

မ်က္ႏွာကို စစ္ဦးထုပ္အႏြမ္းၾကီးအုပ္

ကင္းတဲေပၚ ေျခပစ္လက္ပစ္အိပ္ေနတဲ့လူလို

ဘဝကို အလြယ္တကူ ပုပ္သိုးလိုက္ခ်င္တယ္ ။


ျပကၡဒိန္က ဘဝကို တစ္ရြက္ခ်င္း ဆြဲဆုတ္တယ္

သစ္ရြက္ေတြ ေၾကြလာလိုက္ သစ္ပင္ေပၚ ျပန္တက္သြားလိုက္နဲ႕ …


ခ်စ္သူေရ

ႏွလံုးသားခ်င္း လမိုင္းမကပ္ေတာ့တဲ့ ခ်စ္သူေရ…

တစ္ေယာက္စီ မတူတဲ့စစ္ပြဲေတြမို႕

တစ္ေယာက္ဒဏ္ရာ တစ္ေယာက္ မစာနာျဖစ္ၾကဘူး ။


ကၽြန္ေတာ္တို႕က အိမ္မျပန္ျဖစ္တဲ့ ျမစ္ေတြပါ

နည္းနည္းေလး ရႈးတိုက္လိုက္ရံုနဲ႕

ေျပးလိုက္မိတာ တစ္ဘဝလံုး ။


လင္းဒီပ

၀၈.၁၁.၁၀

6 comments:

မယ္ကိုး said...

ဘာလုိ႔ ဒီေလာက္ထိထိေရာက္ေရာက္ ႏွိပ္စက္ႏိုင္ရတာလဲ း(

mirror said...

မုိက္တယ္ဗ်ိဳ႕.. ေဟေဟးးး

jr said...

ႏွလံုးသားခ်င္း လမိုင္းမကပ္တာ ထင္တယ္ေနာ္ဗ်။

ထိထိေရာက္ေရာက္ ကဗ်ာ။ း)

ဂေရစ့္ said...

လက္ဖြဲ ့ေပးမဲ့ကဗ်ာလာရွာတာ.....ေတြ ့တဲ့ကဗ်ာပဲ လက္ဖြဲ ့လုပ္ပီးခံစားသြားတယ္....ဟိုဘက္ကအိမ္ပိတ္ထားလို့ ဒီဘက္ျပတင္းေပါက္ေအာ္သြားတယ္...ဘယ္မွာလဲ တို့အတြက္ပို့စ္....

ကဗ်ာကေကာင္းတယ္ဆိုတာအထူးေျပာစရာမလုိ...

ေရာင္စံုေန႕ညေတြထဲ
ေရာင္စံုေသာကေတြ အစီအရီ လင္းလက္လို႕ ။
(တကယ္ပဲေရာင္စံုေသာကေတြျမင္သြားလား...)

စိမ္းလန္းတဲ့လမ္းေတြေပၚ ဘဝေတြက မစိမ္းလန္းဘူး။
(တကယ္ပဲမစိမ္းလန္းႏိုင္တာကိုသိသြားသလား...)

ခိုင္ခံ့အေဆာက္အအံုေတြထဲ စိုးရြံ႕စိတ္နဲ႕ မလံုျခံဳဘူး ။
(မလုံၿခံဳတာလဲေတြ႕ျဖစ္ေအာင္ေတြ ့သြားတယ္....)

ကိုယ္တုိင္သြားၾကည့္မွ ေရွ႕ကမိတ္ေဆြအေမာကို ကိုယ္ခ်င္းစာတတ္ရံု (ကိုင္းခုေတာ့ ကုိယ္ခ်င္းစာတတ္ပီမဟုတ္လား...တကယ္ေမာတယ္...)

ကိုယ္တိုင္မွားျပီးမွ ေရွ႕ကမိတ္ေဆြအမွားကို နားလည္ေပးလာရံု (ျမန္လိုက္တာ...ကိုယ္တိုင္မွားပီးသြားျပန္ပီလား..)

အဲဒီလိုခံစားသြားတယ္....တကယ္ရည္ရြယ္တာေတာ့မဟုတ္တန္ေကာင္းပါဘု..

ခင္မင္တဲ့
ဂေရစ့္

သိဂၤါေက်ာ္ said...

တစ္ေယာက္စီ မတူတဲ့စစ္ပြဲေတြမို႕
တစ္ေယာက္ဒဏ္ရာ တစ္ေယာက္ မစာနာျဖစ္ၾကဘူး..။

အားလံုးက ဒဏ္ရာကိုယ္စီနဲ႕ပဲေနာ္.. ကိုယ္က သူ႕ကို အဆင္ေျပေနတယ္ ထင္ေပမယ့္ သူ႕မွာလည္း ဒဏ္ရာတစ္ခုေတာ့ ရွိႏိုင္တာပဲ..။

ဥာဏ္လင္း ထူး@norman said...

သူမ်ားရင္ကိုျမင္ဖို႔ ကိုယ့္ရင္ကိုအရင္ဖြင့့္တယ္။
ကိုလင္းဒီပ ဖြင့္ခဲ့တဲ့ျပတင္းမွာ
က်ေနာ္တို႔ ကိုယ့္ရင္ဘတ္ကိုယ္ျပန္ျမင္ခဲ့ၾကတယ္။