မေပ်ာ္တဲ့စိတ္ကေလး
အရည္ေပ်ာ္မသြားဖို႕အေရး
အားတင္းေအးခဲ....
မေပ်ာ္တဲ့စိတ္ကေလး
အရည္ေပ်ာ္မသြားဖို႕အေရး
ေအးခဲအားတင္း....
ေနရင္းက
မေပ်ာ္ပါဘူးကြယ္ ။
လင္းဒီပ
၂၆.၀၉.၁၁
တူျပီ ေအာ္တဲ့လူနဲ႕
ေျမလွန္ရွာတဲ့လူနဲ႕
ကမာၻၾကီးရဲ႕ ကစားနည္းေတြက ဟုိတုန္းကအတိုင္း ။
ေနာက္တစ္ခါ မင္း ထပ္မရံံႈးမခ်င္း မင္းႏိုင္တယ္
ေနာက္တစ္ခါ ငါ ထပ္မရံႈးမခ်င္း ငါႏိုင္တယ္ ။
ႏိုင္တဲ့သူ အလံစိုက္
ရႈံးတဲ့သူ အံက်ိတ္ေၾကကြဲ
ျငိမ္းခ်မ္းျခင္းဆိုတာ မိုးေျပးေလးပါပဲ ။
လင္းဒီပ
၂၁.၀၉.၁၁
ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေနစဥ္ဘဝ/ေန႕စဥ္ဘဝ ေတြကို ျမင္သလို ဘာသာျပန္ၾကည့္တာကို စာေရးတာလို႕ပင္ ေျပာရမည္ ထင္ပါသည္ ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ဘဝကို လာေရာက္ထိခတ္လာသမွ် အပူအေအးခံစားမႈေတြကို ျပန္လည္တံု႕ျပန္ခဲ့ရသည္ ။ တကယ္ဆို ကၽြန္ေတာ္တို႕ အားလံုးသည္ လြတ္လပ္သူမ်ား မဟုတ္ၾက ။ တစံုတရာထက္ မကေသာ ခ်ည္ေႏွာင္မႈေတြ ရက္ေဖာက္ျပီး တတိတိစားေနတဲ့ အခ်ိန္နာရီေတြၾကားမွာ ဘဝဆိုတဲ့ ပညတ္တစ္ခုစီကို ပိုင္ဆိုင္ထားရသည္ ။ မလြတ္လပ္သူမ်ားဆိုေသာ စကားကို အနည္းငယ္ ေျပာလိုပါသည္ ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဘဝကို ရကတည္းက မသိသာစြာပင္ ရွင္သန္ခ်င္စိတ္ ရွင္သန္ျခင္း၏ခ်ည္ေႏွာင္မႈ ခံခဲ့ရသည္ ။
ထိုထိုဤဤျဖတ္သန္းၾကီးျပင္းရင္း ခ်စ္သူ ခင္သူမ်ား၏ အမုန္းကို မခံယူရဲေသာစိတ္ ၊ ပိုင္ဆိုင္ခ်င္ေသာ သက္ရွိသက္မဲ့မ်ားကို အဆံုးရံႈး မခံရဲေသာစိတ္ ၊ ေသျခင္းကို ရင္မဆိုင္ခ်င္ေသးေသာစိတ္ စသည္တို႕ျဖင့္ ေနထိုင္ခဲ့ၾကသည္ ။ ထိုသို႕ေသာ ခ်ည္ေႏွာင္မႈမ်ား မလြတ္လပ္မႈမ်ားေၾကာင့္ပင္ အမွားမ်ား မရိုးသားမႈမ်ားကိုလည္း ၾကံခဲ့ ေျပာခဲ့ ျပဳခဲ့ မိၾကသည္ ။ တစ္ေန႕တာလံုး ေျဖာင့္မွတ္စြာ ျဖတ္သန္းမိပါရဲ႕လား မုသားကင္းကင္း ေနထိုင္ခဲ့ပါရဲ႕လားဟု စမ္းစစ္မိေသာအခါ မျဖဴေသာ အျပဳအမူမ်ားအတြက္ ဝမ္းနည္းမိသည္ ။ လူနဲ႕အက်ၤ ီသီခ်င္းေလးကို အဖန္ဖန္ ညည္းမိသည္ ။ မလြတ္လပ္ျခင္းေတြေၾကာင့္ပဲ ထပ္ျပန္တလဲလဲ မွားယြင္းကာ သမုဒယ ေႏွာင္ၾကိဳးမ်ားၾကားမွာ သံသရာကို အခါခါ လည္မိေစခဲ့သည္ပင္ ။ လြတ္လပ္လာေသာတစ္ေန႕တြင္ ျဖဴေသာစကား ဆိုမိေပမည္ ။
မျဖဴေသာဘဝ မျဖဴစင္သူမ်ား အခ်င္းခ်င္း ရစ္ပတ္ေႏွာင္ဖြဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္ဝမ္းနည္းၾကရင္း စိတ္မ်ားစီးဆင္းရာကို ဘာသာျပန္ျခင္းအမႈအျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္စာေရးခဲ့သည္ ။ ကၽြန္ေတာ့္စာမ်ားသည္ ကၽြန္ေတာ့္ဘဝေရာင္စံုေန႕စြဲ႕မ်ား ခံစားမႈမ်ားကို တစ္ခုေသာ အတိုင္းအတာထိ ထင္ဟပ္မိေပမည္ ။ ကၽြန္ေတာ့္ေပ်ာ္ရႊင္မႈ ကၽြန္ေတာ့္ဝမ္းနည္းမႈ ကၽြန္ေတာ့္ေကာင္းမႈ ကၽြန္ေတာ့္ဆိုးမႈ မ်ားကို ခ်ေရးစရာ စာမ်က္ႏွာေလးတစ္ခုအျဖစ္ ဘေလာဂ့္ေလးကို ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္ခင္ခဲ့သည္ ။ ကၽြန္ေတာ့္မရိုးသားမႈမ်ားကို ရိုးသားစြာ ဝန္ခံခ်င္စိတ္ရွိေသာအခါ ဝန္ခံျပီး တခါတေလေတာ့လည္း ထိန္ဝွက္စြာ(လွပစြာ) စာပန္းခ်ီ ေရးျခယ္္မိသည္ ။
အခုေနာက္ပိုင္း ရိုးသားမႈ လြတ္လပ္မႈအေၾကာင္းကို အရင္ထက္ ပိုေတြးမိသည္ ။ ဘာလုပ္လုပ္ ရိုးသားၾကကြာလို႕ ေျပာၾကသူမ်ားကိုယ္တိုင္ ရာႏႈန္းျပည့္ ရိုးသားျဖဴစင္ဖုိ႕ မလြယ္ကူေၾကာင္း ေတြးမိေသာအခါ လူအျဖစ္၏ အားနည္းခ်က္ကို ကၽြန္ေတာ္ သတိခ်ပ္မိသည္ ။ မျမင္ႏိုင္ေသာ ခ်ည္ေႏွာင္မႈေတြ ၾကားမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႕က ၾကိဳးဆြဲရာ ။ စြန္လြတ္ေသာအခါ စြန္ကေလးကို ခ်ည္ေႏွာင္ထားေသာ(ဆိုင္းၾကိဳး) ၾကိဳးတစ္ေခ်ာင္းသာ ရွိသည္ ။ ထိုၾကိဳးကေလး ျပတ္လွ်က္ ေလထဲ ဝဲလြင့္သြားေသာ စြန္ကေလး လြတ္ေျမာက္သြားခဲ့ျပီ ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ကေတာ့ စြန္ကေလးတစ္ေကာင္ထက္ ဆိုင္းၾကိဳးေတြ ပိုမ်ားခဲ့သည္ ။ ထိုဆိုင္းၾကိဳးမ်ားႏွင့္….ေလာကဓံရွစ္ပါး ကိုယ္ေလးလက္ဝန္ႏွင့္ ။ ထိုသို႕ ျဖတ္သန္းရင္း ဘဝေန႕ရက္မ်ား ထြက္ေပါက္တစ္ခုအျဖစ္ ထံုေဆးေကာင္းေကာင္းေလးတစ္မ်ိဳး ၊ ေလရႈရႈိက္စရာ ျပတင္းတံခါးေလးတစ္ခုအျဖစ္ စာေရးျခင္းအမႈ ကၽြန္ေတာ္မက္ေမာခဲ့ေပသည္ ။
ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္က ဒိုင္ယာရီထဲမွာ စာေရးသည္ ။ ေနာက္ေတာ့ ကဗ်ာစာအုပ္ကေလးေတြမွာ ေရးသည္ ။ အခုလို အင္တာနက္ေခတ္ေရာက္လာေတာ့ အြန္လိုင္းေပၚမွာ စာေရးျဖစ္ေတာ့သည္ ။ ဆိုရလွ်င္ အခုျပတင္းေပါက္က ပိုက်ယ္သည္ ။ ကၽြန္ေတာ့္ျပတင္းေပါက္မွ ကၽြန္ေတာ္က မိတ္ေဆြမ်ားကို ျမင္ရသလို ကၽြန္ေတာ့္ကိုလည္း မိတ္ေဆြမ်ားက ျမင္ရသည္ ။ အခုဆိုလွ်င္ ကၽြန္ေတာ့္ဘေလာဂ့္ေလးပင္ သံုးႏွစ္ျပည့္ေတာ့မည္ ။ စိတ္အေမာမ်ားကို ျဖည္ခ်ရင္း တဖက္အေမာမ်ားကို မွ်ေဝခံစားရင္း ေခတ္ၾကီးထဲ ကိုယ္စီးဆင္းမိသလို စီကံုးထားေသာ စာမ်က္ႏွာေလးတစ္ခု သံုးႏွစ္ရွိခဲ့ျပီ ။ ကၽြန္ေတာ့္ဘေလာဂ့္ေလးကို အခ်ိန္ေပးဖတ္ရႈၾကေသာ သူငယ္ခ်င္း ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမ အားလံုးကို အမွန္ပင္ ေက်းဇူးတင္မိပါသည္ ။
တကယ္ေတာ့ ျမစ္တစ္စင္း၏ စီးဆင္းမႈမ်ိဳးမွ်သာ ျဖစ္ပါသည္ ။ ကၽြန္ေတာ္က ခ်ိဳေသာသစ္သီးမ်ားကို ယူလာခဲ့သလို အမိႈက္သရုိက္မ်ားကို သယ္ေဆာင္ခဲ့မိေပလိမ့္မည္ ။ အမိႈက္ျဖစ္ခဲ့လွ်င္ ေတာင္းပန္လိုျပီး ခ်ိဳေသာသစ္သီးမ်ားအျဖစ္ စာခ်စ္သူမ်ား ခ်ိဳျမိန္ေစေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္ တကယ္ေပ်ာ္ရႊင္မိေၾကာင္းေတာ့ ေျပာလိုပါသည္ ။ ဒီဘက္ႏွစ္မွာ ကၽြန္ေတာ္ စာေရးအားေလ်ာ႕လာသည္ ။ ျမစ္တစ္စင္း ေရစီးေႏွးလာသည္ပဲ ဆိုပါေတာ့ ။ ဆက္လက္ေတာ့ စီးဆင္းေနဦးမည္ဟု စီးဆင္းခြင့္ျပဳပါလို႕လည္း ကၽြန္ေတာ္ေျပာလိုပါသည္ ။ တတ္ႏိုင္သေရြ႕ ခ်ိဳေသာသစ္သီးမ်ားသာ ယူေဆာင္ခဲ့လိုျပီး အမႈိက္မ်ားပါလာခဲ့လွ်င္ေတာ့ ျမစ္တစ္စင္းက ေတာင္းပန္လိုပါသည္ ။
မေပ်ာ္ရႊင္စရာေတြထဲမွာ ေပ်ာ္ရႊင္ေအာင္ေနတတ္ဖို႕ မတည္ျငိမ္စရာေတြထဲမွာ တည္ျငိမ္ေအာင္ေနတတ္ဖို႕ ဘဝကို ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြ ရရွိခဲ့တာလို႕ပဲ နားလည္လက္ခံမိပါသည္ ။ ေႏွာင္ၾကိဳးမ်ားကို အတတ္ႏုိင္ဆံုး ေတြ႕ျမင္ေျဖေလ်ာ႕ရင္း လြတ္လပ္ေသာ ဘဝကိုယ္စီ ပိုင္ဆိုင္ဖို႕ ရိုးသားမႈမ်ားကို ေလးျမတ္ရင္း ဘေလာ့ေဒးအမွတ္တရအျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္ေရးလိုက္ပါသည္ ။
(ကိုေအာင္(ပ်ဴႏိုင္ငံ)တဂ္ထားတဲ့ ဘေလာဂ့္ေဒးအမွတ္တရ ပိုစ့္ပါ ။ ကိုေအာင္ ေက်နပ္မယ္လို႕ ထင္ပါတယ္ ခင္ဗ်ား :) )
လင္းဒီပ
၃၀.၀၈.၁၁
အမွား ခိုနားမိခဲ့တဲ့
မလိမ္မိုးမလိမ္မာငွက္ကေလး ။
“မလိုအပ္ဘဲ စကားေတြ အမ်ားၾကီး ေျပာခဲ့မိတာ
မလိုအပ္ဘဲ ေဆးထိုးသလိုပဲ”
ရင္မခုန္ေၾကး ဆိုတဲ့
နားလည္မႈစာခၽြန္လႊာေလး အခါခါ စုတ္ျဖဲခဲ့မိ ။
အျငင္းဝါက်ေတြက
တစ္ခ်က္တည္း က်င္းဝင္ေနက်မို႕
ဘာမွ ထပ္မေျပာခ်င္ေတာ့ ။
ေပ်ာ္မယ္ မဟုတ္လား…
မလြမ္းတတ္သူမ်ား ၾကီးစိုးရာမွာ
မေတာင္းဘဲ ေပးခဲ့တာေတြနဲ႕
ေတာင္းျပီး မေပးခဲ့တာေတြအတြက္
ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ။
လင္းဒီပ
၁၁.၀၈.၁၁
“လမ္းခြဲေတး”ဆိုတဲ့ ကဗ်ာေလးကို ဒီမွာ ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္ ။
အကင္းမေသေသးတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြအတြက္ ဒါေလး ထပ္ေရးပါတယ္ ။
ဒီျမိဳ႕ေလးကို ေရာက္ေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ္သိထားတာထက္ ကမာၻရဲ႕ လည္ႏႈန္းက ပို ျမန္ေနတဲ့အေၾကာင္း ေမေမ့ကို ဖုန္းထဲမွာ ေျပာမိေတာ့ မဟုတ္ဘူးသားရဲ႕ မင္းေရာက္ေနတဲ့ ျမိဳ႕ေလးက ေမေမတို႕ျမိဳ႕မွာထက္ ကမာၻရဲ႕လည္ႏႈန္းက ပိုျမန္တာ ။ တကယ္လို႕ ေနာက္ထပ္ျမိဳ႕ၾကီးတစ္ခုကို မင္းေရာက္သြားတဲ့အခါ အဲဒိျမိဳ႕ေလးမွာထက္ ပိုျမန္တဲ့ လည္ႏႈန္းတစ္ခုကို ရင္ဆိုင္ရလိမ့္ဦးမယ္လို႕ ေမေမက ျပန္ေျဖတယ္ ။ ဆက္ျပီးေတာ့ … သား ကမာၻရဲ႕လည္ႏႈန္းကို သတိထားမိဖို႕ထက္ ကိုယ့္စိတ္ရဲ႕ အေရြ႕အသြားကို သတိခ်ပ္ေနဖို႕က ပို အေရးၾကီးတယ္ေနာ္ လို႕ ဖုန္းထဲကေန တခုတ္တရ မွာပါတယ္ ။
(ခ)
မေန႕ညက ျဖဴနဲ႕ ဖုန္းေျပာေတာ့ ကိုအလုပ္အကုိင္ အဆင္မေျပဘူးလို႕ ဟုိတစ္ခါ ေျပာတာနဲ႕ မမၾကီးကို ေျပာမိတယ္ ။ မမၾကီးက သူ႕သူငယ္ခ်င္းေတြရွိတဲ့ ေနာက္ တစ္ႏိုင္ငံကို ထပ္ကူးမလားလို႕ ေမးတယ္ ။ ကို ဘယ္လို သေဘာရလဲ ။ ၾကိဳးစားၾကည့္ခ်င္လား ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အံၾသသြားပါရဲ႕ ။ တခ်ိန္လံုး သူနဲ႕အတူတူ ျပန္ေနဖို႕ခ်ည့္ နားပူနားဆာလုပ္ေနတဲ့ ျဖဴ႕ပါးစပ္က စကားအဆန္းေတြ ၾကားရလို႕ပါ ။
မကူးခ်င္ပါဘူး ျဖဴရဲ႕ ။ ထပ္ကူးရင္ ျဖဴနဲ႕ ပိုေဝးသြားမွာေပါ့ ။ အခုအတုိင္းက ေလယာဥ္တစ္ဆင့္ပဲ စီးရတယ္ေလ ။ ကိုက ျဖဴနဲ႕ အေဝးၾကီးမွာ မေနခ်င္ဘူး ။ နီးနီးေလးမွာလည္း မေနခ်င္ဘူး ။ နားျငီးလို႕ ။
ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာလို႕မရတဲ့ ျဖဴကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ရယ္လို႕ေပါ့ ။ ျပီးမွ ထပ္ေျပာတယ္ ။
ကိုက ျဖဴကို ရည္းစားထားတာလား ။ insurance ထားတာလား တဲ့ ။
ဘာလို႕လဲ ။
ဟုတ္တယ္ေလ ။ ကို ဘဝမွာ တခ်ိန္က် အထီးမက်န္ေအာင္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ေတာ့ ရွိေသးတယ္ ဆိုျပီး လုပ္ထားတာ မဟုတ္လား ။ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ ကို႕ ဘဝ၊ ကို႕အခ်ိန္အေတာ္မ်ားမ်ားကို သူငယ္ခ်င္းေတြ အလုပ္ေတြ ေနာက္ ကိုဝါသနာပါတာေတြ ကို႕ဘဝတိုးတက္ဖို႕ ဆက္လုပ္ရမွာေတြ အတြက္ပဲ သံုးေနတာ မဟုတ္လား ။
ခပ္တံုးတံုး ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္လို႔ နားလည္ထားတဲ့ ခ်စ္သူဆီက စကားအဆန္းေတြ ၾကားလိုက္ရေတာ့ အေတာ္လန္႕သြားတယ္ ။ တကယ္ပဲ သူ႕ကို insurance ထားသလို တြဲေနမိျပီလား ။
တခါတေလဆို ျဖဴ.. ကို႕ခ်စ္သူ မျဖစ္ခ်င္ဘူး ။ ကို႕သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ေယာက္ပဲ ျဖစ္ခ်င္တယ္ ။ ကိုသူ႕ငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ေယာက္က လွမ္းေခၚလိုက္တာနဲ႕ ျဖဴနဲ႕ အြန္လိုင္းမွာ ခ်ိန္းထားလည္း မေစာင့္ေတာ့ဘူး ။ ကို လစ္ျပီ ။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ သာ သြားေန စားေန ေသာက္ေနရမယ္ ဆို ဘယ္ေလာက္ အခ်ိန္ေတြ ကုန္ကုန္ ။
အာ… သူငယ္ခ်င္းေတြက ျဖဴလို ရပိုင္ခြင့္နဲ႕ အခြင့္အေရးေတြ မရွိပါဘူး ။ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ျငင္း ၾကည့္ေသးတယ္ ။
ကို မွတ္မိလား ။ ျဖဴလာလည္တုန္းကလည္း ကို႕အရင္အလုပ္က သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ အိမ္တစ္အိမ္မွာ ခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္ျပီး ျဖဴတစ္ခုမွ မသိတဲ့ engineering အေၾကာင္းေတြ ျငင္းၾကခုန္ၾက ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ေတြ ေျပာျပီး ရယ္ၾကနဲ႕ေလ ။ ျဖဴမွာေတာ့ ငုတ္တုပ္ ။ ဟာ … ျဖဴသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ရန္ကုန္မွာ မုန္႕သြားစားေတာ့လည္း ကိုမသိတဲ့လူေတြနဲ႕ လိုက္ထိုင္ ဝင္ေရာ ဒီလိုပဲ ရင္းႏွီးသြားတာပဲဟာ ။ ျဖဴကိုက လူမႈေရးညံ့တာ ။
ကဲ…ထားေတာ့ျဖဴ ။ အခုေကာ ဘာလို႕ ကို႕ကို ျပန္လာဖို႕ မတိုက္တြန္းဘဲ ပိုေဝးတဲ့ ေနရာဆီ သြားခိုင္းေနတာလဲ ။ ရန္ကုန္မွာ ေနာက္တစ္ေယာက္ ေတြ႕ေနျပီလား ။
ေတာ္ပါျပီ ။ ကုိ႕တစ္ေယာက္နဲ႕တင္ အေတာ္လန္႕ေနျပီ ။
ကိုက လူဆိုး မဟုတ္ပါဘူး ။ မေကာင္းတာပဲ ရွိတာ ။
ဟုတ္တယ္ေလ ကိုလုပ္တဲ့ မေကာင္းတာေတြက ထုတ္ျပလို႕ မရတဲ့ ဟာေတြ ။ ကိုက လူလည္ … အျပစ္ရွာမရေအာင္ လုပ္ထားတယ္ ။
ဒီတစ္ပတ္ေကာ အိမ္မွာ ေနမွာလား ။
ေနမွာေပါ့ ဘယ္မွ မသြားဘူး ။
ေျပာတာပဲ ။ pfingo နဲ႕ေခၚလိုက္ရင္ လမ္းေပၚက ျပန္မလာေသးဘူး ။
အဲေလာက္ျဖစ္ေနလည္း ကုိနဲ႕ လာေနပါလား ။ ေရႊျပည္ၾကီးကို အေတာ္ခ်စ္တာပဲလား ။
ေတာ္ပါ လာေနဖို႕ မျဖစ္တဲ့လူကို အတင္းေခၚေန ။ ကို႕ဘာသာ ေပ်ာ္သေလာက္သာေန ။ ေပ်ာ္တာေတြသာ ေလွ်ာက္လုပ္ ။
ေမေမကို သြားတိုင္မေနနဲ႕ဦး ။
မတိုင္ပါဘူး တိုင္လည္း ရွင့္အေမက ရယ္ေနတာ ။ သူ႕သား ဘာမွ ေျပာတာ မဟုတ္ဘူး ။
ခ်စ္တာကိုး ကေလးမရဲ႕ ။
ေနာက္ေတာ့လည္း ဖုန္းခ်သြားပါတယ္ ။ မဟုတ္ပါဘူး ဖုန္းက်သြားတာပါ ။ ဖုန္းကဒ္ ကုန္သြားလို႕ ။စကားကေတာ့ ဖုန္းကဒ္ ဆယ္ကဒ္ေပါင္း ဆက္ေတာင္ ကုန္မွာ မဟုတ္ပါဘူး ။
(ဂ)
ျဖဴနဲ႕ ဖုန္းေျပာျပီးမွ ျပီးခဲ့တဲ့အေခါက္ ရန္ကုန္ျပန္တဲ့ေန႕က အျဖစ္ေလးကို အမွတ္ရပါတယ္ ။ ေလယာဥ္ေပၚမွာ မေတြ႕တာ အေတာ္ၾကာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းအင္ဂ်င္နီယာမတစ္ေယာက္နဲ႕ မထင္မွတ္ဘဲ flight တစ္ခုတည္းေတြ႕ျပီး တလမ္းလံုး စကားမ်ားလာပါတယ္ ။ ရန္ကုန္ ေရာက္ luggage ေရြးတဲ့ ေနရာမွာ သူ႕ luggage က အေတာ္နဲ႕ ထြက္မလာတာ ကူေစာင့္ေပးေန စကားေတြ ေျပာေန ရယ္ေနတာကို လာၾကိဳတဲ့ ျဖဴက အျပင္ကေန အစအဆံုး ျမင္ေပရဲ႕ ။ တလမ္းလံုး စကားမေျပာဘဲ အိမ္က်ေတာ့ ေမေမ့ကို သြားတိုင္ေတာ့ ေမေမက ပါးစပ္ပါေတာ့လည္း စကားေျပာမွာေပါ့ သမီးရယ္ ဆိုျပီး ခပ္ျပံဳးျပံဳးနဲ႕ ျပန္ေျပာပါတယ္ ။ အဲဒီကတည္းက တိုင္လည္း သိပ္မထူးဘူးဆိုတာ ျဖဴသိသြားပံုရတယ္ ။
ေမေမကေတာ့ ကိစၥအေထြအထူးမဟုတ္ရင္ ဘာမွ ေျပာေလ့မရွိဘူး ။ ေဖေဖကလည္း ငယ္ငယ္က ေနာက္ေနာက္ေျပာင္ေျပာင္ေနတတ္ေပမယ့္ အသက္ၾကီးေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆး ပဲ ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အခုထိ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္တုန္း ဆိုေတာ့ ျဖဴမွာ ကၽြန္ေတာ့္ မေက်နပ္ရင္ ဘယ္တိုင္လို႕ တိုင္ရမွန္းမသိ။ တကယ္ဆုိ ကၽြန္ေတာ္လည္း ျဖဴကို ခ်စ္ပါတယ္ ။ ဆရာမဂ်ဴးစကား ငွားသံုးရရင္ အခ်စ္ဆိုတာ ၾကိဳးနဲ႕ သီထားဖို႕မလိုတဲ့ ပန္းကေလးေတြလို႕ ကၽြန္ေတာ္က ျမင္တယ္ ။ မသီဘဲထားတာ နည္းနည္း မ်ားေနျပီလားေတာ့ မသိဘူး ။
တခါတေလေတာ့ အဲဒီ insurance ေလးကို တအားလြမ္းတယ္ဗ် ။ ဒါေပမယ့္လည္း ကမာၻၾကီး အလည္မရပ္သေရြ႕ သူ႕လည္ပတ္ႏႈန္းကို စဥ္းစားရင္း ကၽြန္ေတာ္ကလည္း တယ္ အလုပ္မ်ားသကိုး ။
လင္းဒီပ
၁၅.၁၀.၁၀
