Friday, October 17, 2008

ငွက္တစ္ေကာင္က်န္ခဲ့တဲ့ျမိဳ႕ေလး


(က)
နယ္ျမိဳ႕ေလး၏ ဘူတာရံုအိုအိုေလးသည္ အေမွာင္ေအာက္မွာ မႈန္တိမႈန္ဝါးႏွင့္ ။ ဘူတာႏွင့္ကပ္လ်က္ လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ထဲတြင္ ေဘာလံုးပြဲျပေနျပီး အားေပးေနသူလည္း အေတာ္မ်ားသည္ ။ ေနာက္ မလွမ္းမကမ္း ကာရာအိုေကဆိုင္ထဲမွာ ကိုစိုးမိုး၏ ..ကဲ အခုေတာ့ ဘာေျပာမလဲ ဖြင့္ေျပာရဲတဲ့ တစ္ေယာက္နဲ႕တြဲျပီ..ဆိုတဲ့ မူးမူးႏွင့္ဆိုေနတဲ့ အသံၾကီးက အိပ္ငိုက္ေနတဲ့ ဆိုက္ကားသမားေတြ ဆဲေလာက္ေအာင္ ေကာင္းေနသည္ ။ အင္းေလ ခင္ဗ်ားက မူးမူးေနမွေတာ့ ဟိုတစ္ေယာက္က ထားခဲ့မွာေပါ့ဗ် လို႕ တစ္ေယာက္တည္း ေျပာလိုက္မိသည္ ။ ဘူတာေလးထဲမွာ ေကာင္ညင္းေပါင္းေရာင္းေနသည့္ အေဒၚၾကီးကို အဏၰဝါနဲ႕စိုးၾကီး သြားရစ္ေနသည္။ ဒီေကာင္ေတြက မူးလာရင္ ဒီလိုပဲ ေပါက္တတ္ကရ လုပ္ဖို႕ အျမဲ႕အသင့္ ။သူ႕ခါးမွာ walkie talkieၾကီး ခ်ိတ္ထားေတာ့ ေကာင္ညင္းေပါင္းသည္ၾကီးကလည္း ဘာမွန္းမသိေတာ့ ေၾကာက္ေနသည္။ တကယ္ကေတာ့ ဘာေကာင္ေတြမွမဟုတ္ ။ site ထဲကယူလာတဲ့ ကားအေကာင္းစားၾကီး လမ္းမွာပ်က္ရင္ site နဲ႕ဆက္သြယ္လို႕ရေအာင္ ယူလာရတာ ။ ရထားကခုထိဝင္မလာေသး ။ တစ္နာရီေလာက္ေတာင္ ေနာက္က်ေနျပီေလ ။ ေဆးလိပ္တစ္လိပ္ ထပ္ထုတ္ဖြာရင္း စုလိႈင္အေၾကာင္းေတြးမိေတာ့ တစ္ေယာက္တည္းျပံဳးမိသည္ ။ တစ္ရက္ထက္တစ္ရက္ ျမင့္ျမင့္တက္လာတဲ့ သံေဃာဇဥ္ေတြကို ဘယ္လုိ ရွင္ခန္းျဖတ္ရပါ့ေလ ။
ရထားဝင္လာေတာ့ စီနီယာအင္ဂ်င္နီယာ အစ္ကိုၾကီးကို ရထားေပၚ အထုတ္ေတြ ကူတင္ေပးျပီး ရထားထြက္ေတာ့ အဏၰဝါနဲ႕စိုးၾကီးကို မနည္းရွာယူသည္။ ေကာင္ညင္းေပါင္းသည္ၾကီးႏွင့္ ဘယ္လိုေလေၾကာတည့္ေနသည္မသိ ။ျပန္ဖို႕ကို မနည္းေခၚယူရသည္။ ကိုစိုးမိုးကေတာ့ ခုခ်ိန္ထိ ကာရာအိုေကဆိုင္ထံမွာ ဖြင့္ေျပာရဲတဲ့ တစ္ေယာက္ႏွင့္တြဲေနတုန္း ။ သူလည္းျမန္ျမန္ေခၚဦးမွ ။ ဒါေတာင္ သူက တစ္ညလံုး ဆိုမွာ လုပ္ေနတုန္း။
ဘူတာဘက္ကျပန္ထြက္လာျပီး ကားက စုလိႈင္တို႕အိမ္ေရွ႕ကျဖတ္ေတာ့ တခ်က္ေငးမိေသးသည္။ စုလိႈင္တို႕ေဖေဖေဆးခန္းေလးက လမ္းမီးဝါဝါေတြေအာက္မွာတိတ္လို႕။စုလိႈင္လည္း အိပ္ေနေလာက္ေရာေပါ့ ။ဒါမွမဟုတ္ ”ကို႕ အဲဒီကားေတြက အရမ္းရယ္ရတာပဲ”လို႕ ေျပာေလ့ရွိသည့္ ဟာသရုပ္ရွင္ကားေတြ ၾကည့္ေနတာလည္း ျဖစ္ေလာက္သည္။ ျငိမ္းခ်မ္းပါေစ ညီမေလးရယ္။
(ခ)
စုလိႈင္ေရ..ေဟာဒီေလာကၾကီးကညီမေလးသိတာထက္အမ်ားၾကီး က်ယ္ေျပာပါရဲ႕..ရႈပ္ေထြးပါရဲ႕..ညီမေလးသိတာက ေဒၚခင္ဝင္းအသုပ္ ဆိုင္ရယ္..ဒီဇိုင္းအသစ္ေတြေရာက္ရင္ အျမဲသတင္းေပးတဲ့ အန္တီႏြယ္တို႕အထည္ဆိုင္.. ေနာက္ညီမေလးတို႕ လမ္းထိပ္က Beauty Solon .. ညီမေလး သိတဲ့ဘဝက ေဟာဒီလမ္းကေလးရယ္ ေရမုန္႕ေကာင္းေကာင္းေတြရတဲ့ဘူတာရုံနားက ဆိုင္ေလးရယ္..ေနာက္ ကိုယ္တို႕မနက္ေစာေစာထိုင္ေနက် ပဲပလာတာနဲ႕ လက္ဖက္ရည္ေကာင္းေကာင္းရတဲ “့ေရႊကေဖး”….
ညီမေလးတို႕ျမိဳ႕အဝင္က လိႈက္လွဲစြာၾကိဳဆိုပါ၏ ဆိုတဲ့ ဆိုင္းဘုတ္ၾကီးအလြန္မွာ ညီမေလး မေတြးမိေသးတာေတြ အမ်ားၾကီး ရွိေသးတယ္ေလ။ က်ယ္လြန္း ၾကမ္္းလြန္း ေလ့လာစရာေတြ မ်ားလြန္းတဲ့ အေတာင္ပံေတြ ထပ္ျဖန္႕ရဦးမယ့္ ေလာက လြင္ျပင္က်ယ္ၾကီးေပါ့ စုလိႈင္ေရ။ ကုိယ္က ဗိသုကာပညာကို ဟိုးငယ္ငယ္ ဗိသုကာဘာသာရပ္မွန္း မသိခင္တည္းက စိတ္ဝင္စားခဲ့တာ ။ဒါဆို စုလိႈင္ကို စိတ္ဝင္စားတာထက္ အမ်ားၾကီး ေစာတယ္ေပါ့ လို႕စကားနာထိုးရင္လည္း ခံရမွာဘဲ။ ဒီျမိဳ႕ ဒီစီမံကိန္းကို ေရာက္လာတာလည္း ကိုယ့္ေလ့လာထားတဲ့ ပညာေတြကို အသံုးခ်ဖို႕ပဲေလ။အဲဒီမွာ စုလိႈင္ဆိုတဲ့ အရိုင္းစံပယ္ေလးနဲ႕ ေတြ႕တာ။အျမဲတမ္း အေဆာက္အဦးဒီဇိုင္းေတြ အလင္းအေမွာင္ေတြ..function ေတြ ..form ေတြႏွင့္ပဲ လံုးလည္လိုက္ေန…Drawing ေတြနဲ႕ပဲေနထြက္ေနဝင္တတ္တဲ့ လူတစ္ေယာက္အတြက္ စုလိႈင္က ဘုရားေပးတဲ့လေရာင္ပါပဲကြယ္ ။
ကိုယ္တို႕ႏွစ္ေယာက္ ခ်စ္သူျဖစ္ျပီးတဲ့ေနာက္မွာ စုလိႈင္ အေမက ေအးေအးေဆးေဆး ေခၚေတြ႕တယ္ ။သူတို႕ရဲ႕ တစ္ဦးတည္းေသာ သမီးေလးႏွင့္လက္ဆက္ျပီး ဒီျမိဳ႕ေလးမွာပဲေနဖို႕…စုလိႈင္တို႕ မိသားစုပိုင္လုပ္ငန္းေတြကိုပဲ ဦးစီးလုပ္ကိုင္ဖို႕။စုလိႈင္ေဖေဖဆိုလည္း ဒီျမိဳ႕ေလးရဲ႕ေဆးရုံမွာ တာဝန္ထမ္းေဆာင္ရင္း ကိုယ္ပိုင္ ေဆးခန္းေလးနဲ႕ မိသားစုဘဝေလးကို ျငိမ္းခ်မ္းစြာ ျဖတ္သန္းေနတာ။အန္တီ ေျပာျပတာေတြက ဟုတ္ေတာ့ ဟုတ္ပါတယ္။ဒါေပမယ့္ မျပီးဆံုးေသးတဲ့ ကိုယ့္အိပ္မက္ေတြ အတြက္ ကိုယ္ခရီးဆက္ရဦးမွာ။ ကိုယ့္အိပ္မက္ေတြကို နယ္ျမိဳ႕ေလးတစ္ျမိဳ႕မွာ ဘယ္လိုသတၱိမ်ိဳးနဲ႕ကို အဆံုးသတ္ရမလဲ။ ကိုယ္ စုလိႈင္ကို မုန္းလို႕မွ မဟုတ္တာ။ ကိုယ္ေလွ်ာက္ထားတဲ့ ႏုိင္ငံျခား တကၠသိုလ္တစ္ခုမွာ ဗိသုကာနဲ႕ ပတ္သက္တဲ့ Master တစ္ခုယူမယ္။ ႏုိင္ငံျခား တိုင္းျပည္တစ္ခုမွာ အခ်ိန္တစ္ခုထိေနမယ္ ။ျပီးရင္ျပန္လာမယ္။ ျမန္မာျပည္မွာ ျပန္ အေျခခ်မယ္ ။ ကိုယ္ဆက္မယ့္ခရီးမွာ မုန္တိုင္းေတြလည္း ရွိရင္ရွိေနမွာေပါ့ စုလိႈင္ ။ဒါေပမယ့္ ကိုယ္သြားရလိမ့္မယ္။ သူတို႕ရဲ႕တစ္ဦးတည္းေသာ သမီးေလးကို ကိုယ္နဲ႕ထည့္လိုက္ဖို႕ လူၾကီးေတြ စိတ္မခ်တာလည္း သဘာဝက်ပါတယ္။မိဘေမတၱာကို ကိုယ္နားလည္တယ္။ ကိုယ္ကလည္း ဒီခရီးကိုဆက္မွ ျဖစ္မွာေလ။
ကိုယ္ျပန္လာမွာေတာ့ ေသခ်ာတယ္ ။ဒါေပမယ့္ ကိုယ့္ကို ဆက္ဆက္ေစာင့္ေနပါလို႕ေတာ့ ကိုယ္မေျပာဘူး စုလိႈင္ ။ ကတိစကားတစ္ခုနဲ႕ စုလိႈင္ကို ခ်ဳပ္ေႏွာင္မထားခဲ့ခ်င္ဘူး ။အဆင္ေျပမယ့္ တစ္ေယာက္ေယာက္ ေတြ႕ခဲ့ရင္ ေရြးခ်ယ္လိုက္္ပါ ညီမေလး ။ဘဝခရီးက အရွည္ၾကီးေလ ။ ေရွ႕ဘာေတြျဖစ္လာမယ္ ဆိုတာဘယ္သူက ေသခ်ာေျပာႏိုင္မွာလဲ ။
ေသခ်ာတာက စုလိႈင္ကို ကိုယ္ခ်စ္တယ္။ဒီျမိဳ႕ေလးကို ကိုခ်စ္တယ္။ ကိုယ္ျပန္ေရာက္လာတဲ့အခ်ိန္ အနားမွာ ဘယ္သူမွ မရွိေသးရင္ ကိုယ့္ကို ျပန္လည္နားခိုခြင့္ျပဳပါ ။ တစ္ေယာက္ေယာက္ ရွိေနခဲ့ရင္ေတာ့ ကိုယ့္ကိုသူနဲ႕ လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ခြင့္ျပဳပါ။ ျငိမ္းခ်မ္းပါေစ ညီမေလးရယ္။
လင္းဒီပ
၁၇.၁၀.၀၈

12 comments:

ဗီလိန္ said...

ကိုလင္းလင္းတုိ႔ ခ်စ္လိုက္ပံုမ်ား။ လန္းပါ့။

ေခါင္ေခါင္ said...

ကိုဒီပ..
သူ႕ကိုလဲ ခ်စ္တယ္ ျမိဳ႕ေလးကိုလဲ ခ်စ္တယ္မဟုတ္လား
ေစာင့္ေနမွာပါ....

ဖားႀကီး said...

အေရးအသားေလးက မိုက္တယ္ဗ်ာ တစ္ပုဒ္လုံး ဖတ္ခ်င္ေအာင္ စြဲေဆာင္သြားတယ္

ဂ်ဲဂ်ယ္ said...

အရမ္းေကာင္းတယ္ ကိုလင္းဒီပေရ အစ္ကို စိတ္ဓာတ္ကို ေလးစားတယ္။ လက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္ခြင့္ျပဳပါတဲ့။

Anonymous said...

true story?

တင့္ထူးေရႊ said...

ျဖစ္သင့္တာကို အရင္လုပ္ၾကရတာပါပဲ အစ္ကို၊ ညီမေလး ေစာင့္ေနမယ္ဆိုရင္ေတာ့ ဇတ္သိမ္းခန္းေလး လွပလာမွာပါ၊
ဇတ္သိမ္းေလး လွပါေစလို႔ ဆုေတာင္းပါတယ္ ။

ဟန္လင္းထြန္း said...

ဗ်ဳိ႕ ကုိလင္း

မုိက္တယ္ေနာ္။ ေပါင္းရပါေစလုိ႔ ဆုေတာင္ေပးပါတယ္။

ၿဖိဳးငယ္ said...

ကိုလင္းဒီပေရ ... ကိုယ္ခ်င္းစာပါတယ္ဗ်ာ ...
တစ္ခုလိုခ်င္ရင္ေတာ့ တစ္ခုကို စြန္႕လြတ္ရမွာပဲေပါ့ဗ်ာ ..
ခဏတာ ခြဲခြာၿပီး တစ္ဘ၀စာေပါင္းသင္းရပါေစဗ်ာ

မသက္ဇင္ said...

လင္းဒီပေရ---
အခ်စ္ဆိုတာ---စြန္႔လႊတ္ျခင္းဆိုတဲ႔
အယူအဆကို လက္ခံလို႔ မရဘူး---

အဓိက ေယာက်ၤားေလးေတြမွာ အဲလိုအယူအဆ
ရွိတာကို မႀကိဳက္ဘူး---
ကိုယ္႔ခ်စ္သူကို ပိုင္ဆိုင္ႏိုင္ဖို႔ ႀကိဳးစားရမွာက
ေယာက်ၤားေကာင္းတို႔တာဝန္ေလ--------။

pandora said...

ခ်စ္သူေတြ ျပန္လည္ဆံုေတြ႕ၾကပါေစ

Ngwe said...

ငွက္တစ္ေကာင္က်န္ခဲ့တဲ့ျမိဳ႕ေလး ..ဒီပို ့စ္ေလးကၿဖစ္ရပ္မွန္ဆိုရင္ ေစ့စပ္ထားဖို ့တိုက္တြန္းပါတယ္

မင္းအိမ္ျဖဴ said...

မသက္ဇင္ တကယ္ ကုိယ္ကတစ္ဖက္သပ္အခ်စ္ဆို ရင္ေတာ. ၊ ေကာင္မေလးကဘယ္လုိမွ လက္မခံဘူး ဆိုရင္ေတာ. ၊ မၾကိဳးစားတာေကာင္းပါတယ္........
တဖက္သပ္အခ်စ္ခံရတဲ.ဒုတ္ခလည္း ေတာ္ေတာ္ၾကီး ပါတယ္ အမရယ္............