တစ္ခန္းထဲ ေခၚသံေအးစက္ …
ထမင္းစားပြဲ
ဟင္းခပ္ထည့္ေပးတာ စက္ရုပ္မေလးလား ။
အိပ္ယာထဲ တစ္ဖက္ဆီ တိုးလို႕
ကိုယ့္ကမာၻဆီ ကိုယ္စီျပန္ေျပးေနမိသလား ။
ေလဟာနယ္ထဲ ဆြဲအားမဲ့ေနၾကသလို
တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္လြတ္ေျမာက္
အခ်စ္က
အေတာင္စံုတဲ့အခါ
ပ်ံထြက္သြားတဲ့ ငွက္တစ္ေကာင္လား ။
လင္းဒီပ
၂၄.၀၃.၁၂
သူ႕ဘဝမွာ ေတာက္တိုမယ္ရအျဖစ္
ျဖဴျဖဴစင္စင္ ထည္ဝါခဲ့ပံုေလး
လြမ္းဆိပ္တက္ေပါ့ ။
မေရာက္မွာသိေပမယ့္ ေလွ်ာက္ရဲခဲ့တဲ့ေန႕မ်ား
(အခုေတာ့)
ေရာက္မွာသိလို႕ လမ္းလႊဲလိုက္ရတဲ့ အျဖစ္မ်ိဳး…
ဖြင့္ဖြင့္ပိတ္ပိတ္ သိပ္မထူးေတာ့တဲ့ အရြယ္မွာ
ဘာကို လွ်ိဳ႕ဝွက္ေနရဦးမွာလဲ
ခ်စ္ခဲ့ဖူးတယ္္ ။
တခါ ျပန္ဝင္စားလို႕ရမလား
သူ႕ႏွလံုးသားအထပ္ျမင့္အခန္းေလးကို
မမွီ႕ တမွီ ေပ်ာ္ရႊင္ေနတတ္တဲ့
ကိုင္းဖ်ားကိုင္းနားဘဝေလး ။
လင္းဒီပ
၀၃.၀၃.၁၂
ယံုၾကည္မႈက ေခၚရခက္တဲ့ ဖုန္းလား ။
ယံုၾကည္မႈက ၾကိဳက္ေစ်းေပးျပီး ဝယ္လို႕မရ ။
ယံုၾကည္မႈခ်မ္းသာေနတဲ့သူက ယံုၾကည္မႈခ်ိဳ႕တဲ့ေနတဲ့သူဆီ ယံုၾကည္မႈစြန္႕ၾကဲလို႕ မရ။
ယံုၾကည္မႈက ဘယ္ရာသီမွာ ဆက္ဆက္ေရာက္လာလိမ့္မယ္လို႕ ေမွ်ာ္ခုိးလို႕ မရ ။
ယံုၾကည္မႈက ရြက္က်ပင္ေပါက္ မဟုတ္ေတာ့ လမ္းေပၚတက္ လက္ျပတားလို႕ မရ ။
မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ျပီးတဲ့ေနာက္ ပုခံုးခ်င္းဖက္ျပီးတဲ့ေနာက္
တစ္ေယာက္ေျခေထာက္ တစ္ေယာက္ နင္းေနျပန္ေတာ့လည္း ယံုၾကည္မႈက သဲထဲေရသြန္ ။
ေကြ႕ခဲ့ ေကာက္ခဲ့တဲ့ ျမစ္တစ္စင္းမွာ ျမစ္က်ိဳးအင္းေတြ ေျခရာက်န္ခဲ့သလိုမ်ိဳး
ေကာက္ေနတဲ့ဆံပင္ကို ေျဖာင့္စက္က လက္ေလွ်ာ႕သြားသလိုမ်ိဳး
ယံုၾကည္မႈက တည္ေဆာက္ရင္း က်ိဳးပဲ့
ၾကိဳးစားတုန္းမွာ ပ်က္စီး
ဝဋ္ေၾကြးပါတယ္လို႕ပဲ ခပ္လြယ္လြယ္ ေျဖသိမ့္လိုက္ရမလား ။
က်ိန္စာမိေနတာလို႕ပဲ မရဲတရဲ စြပ္စြဲလိုက္ရမလား ။
အတူတူ လွမ္းေနရက္ နဲ႕ မနီးႏိုင္တဲ့အခါ
အတူတူ ျငိွမ္းေနရက္နဲ႕ မျငိမ္းႏိုင္တဲ့အခါ
အတူတူ ျပံဳးေနရက္နဲ႕ မရယ္ႏိုင္ေသးတဲ့အခါ
ယံုၾကည္မႈဟာ ေၾကာက္ေသြးပါေနသလား ။
ယံုၾကည္မႈက ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရး ညံ့တာလား ။
ယံုၾကည္မႈက အစြဲအလမ္းၾကီးတာလား ။
ယံုၾကည္မႈက ဥပါဒ္ဒဏ္ေၾကာင့္ ဥပါဒ္ေရာက္ရတာလား ။
ယံုၾကည္မႈက ပြဲလမ္းသဘင္ ေရွာင္တာလား ။
ညည အိပ္ရာထဲက ေပ်ာက္သြားတဲ့ခင္ပြန္းသည္ကို မယံုၾကည္ႏိုင္သလိုမ်ိဳး
ဒရိုင္ဘာေကာင္ေလးနဲ႕ ရင္းႏွီးလြန္ေနတဲ့ ဇနီးသည္ကို မယံုၾကည္ႏိုင္သလိုမ်ိဳး
မ်က္လံုးတေစၦလို သီခ်င္းမ်ိဳး နားေထာင္ေနရတာမ်ိဳး
တစ္ေယာက္အေရြ႕ကို တစ္ေယာက္က ေစာင့္ၾကည့္ေနရတာမ်ိဳးဆိုလည္း
ယံုၾကည္မႈက ေမြးရ ဖြားရ ခက္ေပါ့ ။
ယံုၾကည္မႈကို ယၾတာေခ်လို႕ မရဘူး ။
ယံုၾကည္မႈကို ေထာက္ခံစာနဲ႕ မရဘူး ။
ယံုၾကည္မႈကို ေခၚလို႕ရတဲ့ ဂါထာမရွိဘူး ။
ယံုၾကည္မႈက စားပြဲေအာက္က ခ်ိန္ထားတဲ့ ေသနတ္မဟုတ္ဘူး ။
ယံုၾကည္မႈက တြင္းထြက္ သယံဇာတ မဟုတ္ဘူး ။
ယံုၾကည္မႈက ပ်က္စီးသြားတဲ့ သဘာဝပတ္ဝန္းက်င္ထဲမွာ မပါဘူး ။
ယံုၾကည္မႈက အကန္႕အသတ္နဲ႕ပဲ ထြက္ရွိႏိုင္တာလည္း မဟုတ္ဘူး ။
ယံုၾကည္မႈက
ယံုၾကည္မႈက
…..
…..
ခက္ေတာ့ ခက္သား
တခ်ိဳ႕အတြက္ ယံုၾကည္မႈက စနစ္တက် တိုင္းတာ တြက္ခ်က္ စိုက္ပ်ိဳးယူေနရတုန္း
တခ်ိဳ႕မွာ မ်က္ႏွာျမင္ရံုနဲ႕ ယံုၾကည္သြားတာက်ေတာ့ ပ႒ာန္းဆက္လို႕ အလြယ္ ယံုလိုက္ရမလား ။
လင္းဒီပ
၂၃.၀၂.၁၂
သၾကားလံုးကေလးေတြက ခ်စ္စဖြယ္
ေရာင္စံုပလတ္စတစ္လွလွေလးေတြနဲ႕ ထုတ္ပိုးထားလို႕ ။
သၾကားလံုးကေလးေတြက
ခ်ိဳျမိန္တာခ်င္း တူေပမယ့္ အနံ႕အသက္မွာ အနည္းငယ္ ကြဲျပားလို႕ ။
မခ်ိဳမခ်ဥ္လုပ္တတ္ေသာ သၾကားလံုးကေလးမ်ားနဲ႕
ျဖည္းျဖည္းခ်င္း စိတ္ကို လႈပ္ရွားေစေသာ သၾကားလံုးကေလးမ်ားနဲ႕
မူးေဝမႈကို ေျပေပ်ာက္ေစေသာ သၾကားလံုးကေလးမ်ားနဲ႕
မူးေဝယစ္မူးေစေသာ သၾကားလံုးကေလးမ်ားနဲ႕
(ဘယ္လိုျဖစ္ျဖစ္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္)
သၾကားလံုးကေလးေတြ ျမင္ရင္
အနည္းနဲ႕အမ်ားေတာ့ ခင္ဗ်ား လန္းဆန္းသြားတယ္ မဟုတ္လား
အေႏွးနဲ႕အျမန္ေတာ့ ဖရီကြင္စီ(frequency)တစ္ခုမွာ ခင္ဗ်ား သြားျငိတယ္ မဟုတ္လား
သၾကားလံုးကေလးေတြ အမ်ားၾကီးစားလို႕မရဘူး ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္တို႕သိတယ္ေလ
ပတ္ဝန္းက်င္က လက္မခံႏိုင္သလို ကၽြန္ေတာ္တို႕ သြားပိုးစားႏိုင္တယ္ မဟုတ္လား ။
(ဒါေပမယ့္ ဘာရယ္မဟုတ္)
ဝသီအရ သၾကားလံုးကေလးမ်ား ျမင္ရင္ ခ်ိဳျမိန္မႈကို စိတ္ကူးနဲ႕ စားလို႕ ။
ဒီေန႕ မိတ္ေဆြ မဂၤလာေဆာင္မွာ
မိတ္ကပ္လာျပင္ေပးတဲ့ သၾကားလံုးကေလးက
ခ်ိျမိန္မႈကို လွစ္ကနဲ လွစ္ကနဲ ျပရင္း စကားေတြ လာေျပာလို႕ ။
ဒီေန႕ မိတ္ေဆြ မဂၤလာေဆာင္မွာ
သၾကားလံုးကေလးေတြက ခ်ိဳခ်ိဳလြင္လြင္ ေတးကို ဟစ္လို႕ ။
ဒီေန႕ မိတ္ေဆြ မဂၤလာေဆာင္မွာ
သၾကားလံုးကေလးေတြက ဝိုင္ခြက္ေတြထဲ ရီေဝမႈကို ေမွာက္ခ်လို႕ ။
(ဘယ္လိုျဖစ္ျဖစ္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္)
တခ်က္တခ်က္ ညာဘက္လက္သူၾကြယ္က လက္စြပ္ကေလးကို ပြတ္သပ္မိရင္းက
တခ်က္တခ်က္ ညာဘက္လက္ကို ေဘာင္းဘီအိတ္ထဲ ထိုးဝွက္ထားမိရင္းက
သၾကားလံုးေလးေတြအေပၚ စိတ္ကူးနဲ႕ခ်ိဳျမိန္လိုက္မိတာ
အိမ္သူ,မသိေအာင္ ကၽြန္ေတာ္ ခင္ဗ်ားကို ဝန္ခံလိုက္ခ်င္ရဲ႕ ။
လင္းဒီပ
၁၂.၀၂.၁၂
ေဝဝါးခဲ့ေသာ ေန႕မ်ားစြာလို ေဝဝါးေနတုန္းပါပဲ ။
လွမ္းႏိုင္တဲ့ အကြာအေဝးထိ
အခိုက္အတန္႕တစ္ခုစာ နီးကပ္ခဲ့ၾကျပီးမွ
ေဝးကြာျခင္းတေစၦက
ေခၚသံေအးစက္နဲ႕ ေရာက္လာ…။
ေဆာင္းမရွိတဲ့အရပ္မွာ
အေအးပတ္ေနတဲ့ တယ္လီဖုန္းေလး
ေခၚသံ
ေျခာက္ကပ္ အက္ကြဲ…
သံေယာဇဥ္က ေခါင္းတြဲႏွစ္ဖက္ပါတဲ့ မီးရထား
ေရွ႕တိုး ေခၚငင္လိုက္
ေနာက္ကို ျပန္ဆုတ္လိုက္နဲ႕
ျမင္ေနရက္နဲ႕ ေဝးခဲ့တဲ့ေန႕မ်ားကို
ေဝးတဲ့အခါ ျပန္ျမင္ႏိုင္ပါလိမ့္မယ္ ။
ေနာင္တရစရာ မလိုပါဘူး
ခ်စ္ျခင္းဆိုတာ မိုးရြာတုန္း ေရခံရတာမ်ိဳးမဟုတ္ဘူး
တို႕ႏွလံုးသားေတြက ျပည့္အန္တင္းက်ပ္
ဘယ္ေတာ့မွ ေဘာင္ဘင္မခတ္ဘူး
သံသရာတစ္ခုစာ …။
လင္းဒီပ
၀၈.၀၂.၁၂
နာမည္ဆိုတာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ စကားမေျပာတတ္ခင္ ( ၾကိဳက္တယ္ မၾကိဳက္ဖူး ျပန္မေျပာတတ္ခင္)မွာဘဲ လူၾကီးေတြက ေမး စမ္း တြက္ ခ်က္ လို႔ မွည့္ျပီးသား ျဖစ္ေနတတ္သည္ ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဘယ္လိုမွ ေရြးခ်ယ္ခြင့္ မရေသာ ကိစၥလည္း ျဖစ္သည္ ။ သို႕ေသာ္ ဘဝတြင္ အေတာ္ေလးေတာ့ အေရးပါသည္ ။ လူကို မျမင္ဖူးခင္ ကၽြန္ေတာ္တို႕က နာမည္ကို စၾကားရေသာေၾကာင့္ ျဖစ္ပါသည္ ။ ဗလာစာအုပ္အဖံုးမွာ စာအုပ္ေထာင့္နားေလးမွာ ပစၥည္းတစ္ခုခုမွာ ေရးထားေသာ နာမည္ႏွင့္ လက္ေရးကို ၾကည့္ျပီး ကၽြန္ေတာ္ကို သံုးသပ္ၾက ထင္ရာေတြေျပာၾက ျပံဳးစိစိ လုပ္တတ္ၾကပါသည္ ။
ကၽြန္ေတာ့္ ပထမဆံုးနာမည္မွာ ေသာ္တာထြန္း ျဖစ္သည္ ။ သူငယ္တန္း စတက္ကတည္းက မူလတန္းေက်ာင္းသားဘဝ တေလွ်ာက္လံုး ဆရာမေတြက မေသာ္တာထြန္းလို႔ မွားေခၚေလ့ရွိျပီး တစ္ခန္းလံုးက ဝိုင္းရယ္ၾကသည္ ။ အိမ္ေရာက္တဲ့အခါ လူၾကီးေတြကို ငိုျပီး ျပန္ေျပာ အေရးဆိုေတာ့ စတုတၳတန္းျမိဳ႕နယ္စစ္ စာေမးပြဲ မတိုင္ခင္ အိမ္က ေယာက္်ားဆန္ဆန္ နာမည္တစ္ခု ေျပာင္းေပးလိုက္သည္ ။ ဒါက နာမည္နဲ႕ ပတ္သက္ျပီး ပထမဆံုး အမွတ္တရပင္ ။
(ခ)
ဆယ္တန္းေရာက္လို႕ day special (လူႏွစ္ဆယ္ေလာက္ စုထားသည့္ စာသင္ဝိုင္း) တက္ေတာ့ ေရႊအိဆိုသည့္ အသားျဖဴျဖဴ ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္လည္း ပါလာသည္ ။ ေကာင္မေလးက ရန္ကုန္မွာ ေမြးျပီး ရန္ကုန္ျမိဳ႕ရဲ႕ အထင္ကရ အထက္ေက်ာင္းတစ္ခုမွ ျဖစ္သည္ ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕အားလံုး သူမ နာမည္ရင္းကို မသိၾက ။ သူမ ဗလာစာအုပ္မွာလည္း ေရႊအိလို႕ပဲ ေရးထားတတ္သည္ ။ တစ္ရက္ သူမေက်ာင္းသားကဒ္ေလးကို သူငယ္ခ်င္း ေမ်ာက္ေလာင္းမွ တဆင့္ လက္ထဲေရာက္လာေတာ့ နာမည္ရင္းက ကၽြန္ေတာ္တို႕ အဖြားေခတ္က နာမည္မ်ိဳးၾကီး ။ ခပ္ရိုးရိုးႏွင့္ ေတာဆန္ဆန္ ။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဒီေကာင္မေလး သူ႕ကိုယ္သူ ေရႊအိလို႕ပဲ မိတ္ဆက္ထားတာ ျဖစ္ေပလိမ့္မည္ ။
ဆက္ျပီး ဝန္ခံရလွ်င္ အလွရႊန္္းစို သာေမာေသာ ျမကၽြန္းညိဳ ကဗ်ာေတာမွာ ေရႊအိႏွင့္ ျပန္ေတြ႕ေသာအခါ သူမအလွတရားတြင္ ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးသားေလး ပံုလ်က္သား လဲက်သြားခဲ့သည္ ။ ေရႊအိဓာတ္ပံုကို သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို ျပေသာအခါ မင္းက ကံေကာင္းသားပဲလို႕ လုပ္ၾကသည္ ။ နာမည္ကို ေျပာျပလိုက္ေသာအခါ မေနာက္ပါနဲ႕ကြာ ဆိုတာ ၾကားေနက်စကားပင္ ။ သူမရဲ႕ အနစ္နာခံတတ္ ၾကင္နာတတ္ အေလ်ာ႕ေပးတတ္ ဘာသာတရားကိုင္းရႈိင္းေသာ စိတ္ဓာတ္မ်ားေၾကာင့္ သူမကို ကၽြန္ေတာ္ ဂ်နီဖာလိုပါဇ္ႏွင့္ ဒဲ့ဒဲ့ခ်င္းပင္ မလဲႏိုင္ခဲ့ပါ ။( ေလဒီဂါးဂါးပါ အဆစ္ထည့္ေပးမည္ ဆိုလွ်င္ေတာ့ စဥ္းစားရေပလိမ့္မည္ :D )
ခ်စ္သူဘဝမွာ အိမ္ကို ေခၚသြားေတာ့ ေဖေဖက “ မင္းေကာင္မေလး မိဘေတြက ေရွးေဟာင္းပစၥည္းေတြ ျမတ္ႏိုးပံုရတယ္ကြ ။ဒါေၾကာင့္ သူတို႕သမီးကို ေရွးတုန္းက နာမည္မ်ိဳး မွည့္ထားတာ” လို႔ စပါသည္ ။ သူမမွာ ကံေကာင္းတာလည္း ရွိပါသည္ ။ နာမည္အရင္းနဲ႕ ဂ်ီးေမးလ္အေကာင့္လုပ္ေတာ့ ခ်က္ခ်င္းရသည္ ။ နာမည္တူ မရွိ ။သူမ်ားေတြလို ဝမ္းတူးသရီးေတြ dot ေတြ ထည့္ေနစရာ မလို ။ တခါတေလေတာ့ သူမကို ကၽြန္ေတာ္က စပါသည္ ။ “ဝိုင္းစုခိုင္ေသာင္းတို႕ နန္းစုရတီေသာင္းတို႕ ေျပာင္းလိုက္ရင္ မေကာင္းဘူးလား” လို႕ ။ စိတ္လိုလက္ရရွိသည့္အခါ ကေလးေလးေတြ ေမြးလာတဲ့အခါက်ရင္ နာမည္လွလွေလးေတြ ေပးရေအာင္ေနာ္လို႕ ေျပာတတ္ပါသည္ ။ ထုိအခါ ကၽြန္ေတာ္က ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ အီစီကလီျဖစ္ခဲ့ဖူးေသာ မိန္းကေလး နာမည္ေတြ ရြတ္ျပျပီး အဲလိုနာမည္ေလးေတြ ေပးတာေပါ့လို႕ မ်က္ေစာင္းလွလွေလး လိုခ်င္စိတ္ျဖင့္ စေနာက္ မိတတ္ပါသည္ ။
တကယ္တမ္းေတာ့ သူမနာမည္သည္ ကၽြန္ေတာ့္ဘဝမွာ အဓိက မက်ခဲ့ပါ ။ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္အတူ ေအးအတူ ပူအမွ် ေလာကေန႕စြဲေတြကို ကူးျဖတ္ရဲတဲ့ ကူးျဖတ္ခ်င္စိတ္က သူမရဲ႕ တန္ဖိုး ျဖစ္ပါသည္ ။ နာမည္လွလွေလးႏွင့္ ခ်စ္စဖြယ္ရွိေနတတ္ေသာ္လည္း တကယ္တမ္း ဘဝတစ္ခုတည္ေဆာက္ဖို႕ကို လိမ္မာစြာ ျငင္းပယ္သြားခဲ့ေသာ မိန္းကေလးမ်ားထက္ ကၽြန္ေတာ့္ ေရွးေဟာင္းပစၥည္းေလးက ပိုမက္ေမာဖြယ္ ေကာင္းခဲ့ပါသည္ ။ ငယ္စဥ္က သူငယ္ခ်င္းမ်ားႏွင့္ သူမကို မိတ္ဆက္ေပးတဲ့အခါ သူမနာမည္ကို ထြက္ဖို႕ သူမေကာ ကၽြန္ေတာ္ပါ ႏႈတ္ရြံ႕ေနတတ္ေပမယ့္ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ယံုၾကည္ေပါင္းစည္းမိတဲ့ေနာက္မွာေတာ့ ဘာမွ မဟုတ္တဲ့ ကိစၥေလးတစ္ခုအျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္တို႕ၾကားက ထြက္ခြာသြားခဲ့ေပေတာ့သည္ ။
(ဂ)
ကၽြန္ေတာ္တို႕ ခရီးဆက္မယ့္ ဟိုင္းေဝးလမ္းမၾကီးမွာ ၾကယ္ေတြ လင္းေနသည္ ။ အေဝးေျပးကားဆရာက ကၽြန္ေတာ့္မွတ္ပံုတင္နံပါတ္ ေမးစဥ္ ေသခ်ာ မၾကားလိုက္ဘဲ သူမနာမည္ေလးကို ေယာင္ရမ္းေျဖမိသြားပါသည္ ။
လင္းဒီပ
၃၁.၀၁.၁၂
မေပ်ာ္ဘဲ ဆိုမိတဲ့ ေတးနဲ႕…
ေအာက္ေမ့သတိရျခင္းေတြ ေသြးထဲ ပူးကပ္ေနတဲ့ နတ္ဝင္သည္
ကာလယႏၱရားၾကီးထဲ ခ်စ္ျခင္းကို ယဇ္ပူေဇာ္….
အခါခါေပးထားတဲ့ ကတိေတြကို စိုက္ၾကည့္ရင္း
တစ္ႏွစ္ျပီးတစ္ႏွစ္ ပါဝါထူထူလာတဲ့ နင့္ေမွ်ာ္လင့္ျခင္းမ်က္မွန္ကေလး….
ကိုယ့္ဥာဏ္ကိုယ့္ကံကို
ေခ်ာင္းၾကည့္ ေစာင့္ၾကည့္ အနံ႕ခံၾကည့္ ေသြးတိုးစမ္းၾကည့္
တို႕ပြဲမွာ ဒိုင္လူၾကီး အသည္းမာလြန္းျပီ ။
ၾကင္နာသလိုနဲ႕ ရက္စက္
လိမ္မာသလိုနဲ႕ မိုက္မဲ
ေခတ္ကာလၾကမ္းရွရွၾကီးထဲ
အလြမ္းေတြ စကားနည္းနည္းလာေပါ့ ။
ကိုယ္ခ်ိဳႏိုင္သေလာက္ ခ်ိဳ
ကိုယ္ခါးႏိုင္သေလာက္ ခါး
ကိုယ့္ဂုဏ္သတၱိေတြေပၚ သစၥာမေဖာက္ခဲ့ဘူး ။
လူဖတ္နည္းတဲ့စာအုပ္တစ္အုပ္လို
ေထာင့္တစ္ေထာင့္မွာ ေအးေအးေလးေနထိုင္ခ်င္စိတ္ကေလး
ဘယ္ေတာ့ ကမ္းကပ္ႏိုင္မလဲ ။
ကိုယ့္ဘာသာျပန္မွ်ားရင္း တေနဝင္သြားျပန္တဲ့ညေန
ကုိယ့္ကိုကိုယ္ျပန္မေခၚယူႏိုင္တဲ့ေန႕ေတြ
လြမ္းခ်င္ရင္ေတာင္ လြမ္းစရာမေကာင္းခဲ့့ပါဘူးအခ်စ္ရယ္ ။
လင္းဒီပ
၂၁.၀၁.၁၂
က်န္စစ္သားနဲ႕ မဏိစႏၵာ ဝွက္ထားတဲ့ စကားထာပဲ ။
“မင္းရဲ႕အခ်စ္တို႕ ရရွိဖို႕
အလွပဆံုးေသာ ပန္းတစ္ပြင့္ အခ်ိဳသာဆံုးစကား
ႏႈတ္ခမ္းပါးက အျပံဳးအတုနဲ႕ ငါ မုသား သံုးလိုက္”
မာရဇၨရဲ႕သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ ။
ေတာက္ေလာင္တဲ့အရာကို ရဖို႕
ညစ္ႏြမ္းတဲ့လက္တစ္စံု
လူဆိုးၾကီး ဗိုလ္ေအာင္ဒင္ ငိုလိုက္မိသလား ။
မိန္းမဖ်က္ရင္ ျပည္ပ်က္သတဲ့
အလိုရမၼက္မ်ား ခိုင္းေစရာ
ျမိဳ႕ၾကီးမ်ား က်ဆံုးေစဖို႕ ။
ည ကို မီးမွိတ္လိုက္ျပီ
အမွားကို ပိပိရိရိ က်ဴးလြန္ဖို႕
လြန္က်ဴးတတ္ေသာစိတ္မ်ား တြားတက္
ေျခသံလံုေသာ စင္းလဲမႈမ်ား တဖြားဖြား
(ညေမႊးပန္းကေလးေရ)
မင္းရနံ႕မွာ ငါ့ရမၼက္က အေပ်ာ္လြန္ခဲ့ေပါ့ ။
လင္းဒီပ
၀၄.၁၁.၁၁
ဆရာေမာင္သာႏိုးက က်န္စစ္သားနဲ႕ မဏိစႏၵာအေၾကာင္းကို “ခိုးစားတဲ့သစ္သီး”ဆိုျပီး အက္ေဆးတစ္ပုဒ္ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္ ။ အဲဒီစာသားေလးကို ၾကိဳက္လို႕ ယူသံုးထားပါတယ္ ။
ဘဝက အျမင့္ၾကီး
လႈိင္းစီးသလိုလား ရိုလာကိုစတာစီးသလိုလား
ဘဝက အျမင့္ၾကီး
နဂို အျမင့္ေၾကာက္တဲ့စိတ္နဲ႕ အစြန္နား သြားေငးမၾကည့္ရဲဘူး
အျမင့္ေရာက္လို႕ ဘဝင္မျမင့္တတ္ေပမယ့္ ျပဳတ္က်မွာေတာ့ ေၾကာက္တယ္ ။
ဘဝက အျမင့္ၾကီး
သူလည္း အျမင့္ၾကီး ငါလည္းအျမင့္ၾကီး
ဘဝက ရဟတ္စီးသလိုၾကီး တဝွီးဝွီးနဲ႕ ျမင့္တက္သြားရ
ဘဝက အျမင့္ၾကီး
တခ်ိဳ႕ကိစၥမ်ားအတြက္ တဟီးဟီး (ျမင္းၾကီးလို ဟီလာတိုက္ျပီးေပ်ာ္)
တခ်ိဳ႕ကိစၥမ်ားအတြက္ တဟီးဟီး(က်က္သေရမရွိေအာင္ ငို)
ငယ္တုန္းေတာ့ ေပ်ာ္တာေပါ့ ဘဝအျမင့္ၾကီးကို စီးရတာ စိတ္လႈပ္ရွားဖို႕ေကာင္း
ဂ်င္းေဘာင္းဘီ စီးကရက္လက္ၾကားညွပ္ ကဗ်ာဖတ္လို႕
ေခ်ာကလက္နံ႕သင္းတဲ့ ႏွင္းဆီခင္းမ်ားလည္း ရွိလို႕
ၾကီးေတာ့ ေၾကာက္တတ္လာတယ္
အလႈပ္အရွား အထိုင္အထေတြ မေကာင္း
ေရာက္တဲ့ေနရာ ျပဳတ္မက်ေအာင္ ေပကပ္ေနရ
ေတာက္တဲ့လို တြယ္ကပ္ထားရ
တဟီးဟီးေတာ့ တဟီးဟီးျဖစ္ေနတုန္းပဲ ။
သိၾကတဲ့အတိုင္း
ေနလို႕ ထိုင္လို႕မရ
တခါတေလ ဘုရားေလး ေျပးရွိခုိးလိုက္
တခါတေလ ပုလင္းကေလးနဲ႕ အေမာေျဖလိုက္
ဒီလိုပဲ ေၾကာက္စိတ္ကို အာသာေျဖေနရ
မျမင္ရတဲ့တေစၦမ်ားက ဘဝအခန္းအျမင့္ၾကီးထဲ ေျခာက္လွန္႕
ဘဝက အျမင့္ၾကီး။
လင္းဒီပ
၃၁.၁၀.၁၁
ငါ့ကို လူယဥ္ေက်းလို႕ မင္းလက္ခံမယ္ဆုိ
ျခံစည္းရိုးအျမင့္ၾကီးေတြ ထပ္မလိုပါဘူး ။
စကၠဴပန္းကေလးလို
ရနံ႕ေတြ ဖြက္ဖြက္ျပီး ငါ့ကို စိတ္ေကာက္ခ်င္တုန္းလား ။
တစ္ေယာက္နဲ႕တစ္ေယာက္ေတြ႕ဖို႕
လူကူးမ်ဥ္းက်ားရွာရမယ့္ အရြယ္ေတြမွ မဟုတ္ေတာ့တာ ။
ကံေကာင္းခ်င္ေတာ့
မင္းနဲ႕ေတြ႕မယ့္ေန႕မွ ငါ့မ်က္မွန္ၾကီးလည္း ကြဲသြားတယ္ ။
အခု အသည္းအားေဆးေတြ ေသာက္ေနရတာ
ငယ္ငယ္က ခဏခဏ အသည္းကြဲခဲ့တဲ့ဒဏ္ေတြလို႕
မင္းကို စခ်င္ ေနာက္ခ်င္လို႕ ။
ဘုရားသြားေက်ာင္းတက္ေဖာ္ၾကီးရယ္
ကိုယ့္လမ္းကိုယ္ေလွ်ာက္
ကံရွိသေလာက္ ေဝးခဲ့ၾကဖူးတာ
ထားလိုက္ပါစို႕ကြယ္ ။
လင္းဒီပ
၀၂.၁၀.၁၁
မေပ်ာ္တဲ့စိတ္ကေလး
အရည္ေပ်ာ္မသြားဖို႕အေရး
အားတင္းေအးခဲ....
မေပ်ာ္တဲ့စိတ္ကေလး
အရည္ေပ်ာ္မသြားဖို႕အေရး
ေအးခဲအားတင္း....
ေနရင္းက
မေပ်ာ္ပါဘူးကြယ္ ။
လင္းဒီပ
၂၆.၀၉.၁၁
တူျပီ ေအာ္တဲ့လူနဲ႕
ေျမလွန္ရွာတဲ့လူနဲ႕
ကမာၻၾကီးရဲ႕ ကစားနည္းေတြက ဟုိတုန္းကအတိုင္း ။
ေနာက္တစ္ခါ မင္း ထပ္မရံံႈးမခ်င္း မင္းႏိုင္တယ္
ေနာက္တစ္ခါ ငါ ထပ္မရံႈးမခ်င္း ငါႏိုင္တယ္ ။
ႏိုင္တဲ့သူ အလံစိုက္
ရႈံးတဲ့သူ အံက်ိတ္ေၾကကြဲ
ျငိမ္းခ်မ္းျခင္းဆိုတာ မိုးေျပးေလးပါပဲ ။
လင္းဒီပ
၂၁.၀၉.၁၁
ကၽြန္ေတာ္တို႕ ေနစဥ္ဘဝ/ေန႕စဥ္ဘဝ ေတြကို ျမင္သလို ဘာသာျပန္ၾကည့္တာကို စာေရးတာလို႕ပင္ ေျပာရမည္ ထင္ပါသည္ ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ဘဝကို လာေရာက္ထိခတ္လာသမွ် အပူအေအးခံစားမႈေတြကို ျပန္လည္တံု႕ျပန္ခဲ့ရသည္ ။ တကယ္ဆို ကၽြန္ေတာ္တို႕ အားလံုးသည္ လြတ္လပ္သူမ်ား မဟုတ္ၾက ။ တစံုတရာထက္ မကေသာ ခ်ည္ေႏွာင္မႈေတြ ရက္ေဖာက္ျပီး တတိတိစားေနတဲ့ အခ်ိန္နာရီေတြၾကားမွာ ဘဝဆိုတဲ့ ပညတ္တစ္ခုစီကို ပိုင္ဆိုင္ထားရသည္ ။ မလြတ္လပ္သူမ်ားဆိုေသာ စကားကို အနည္းငယ္ ေျပာလိုပါသည္ ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ဘဝကို ရကတည္းက မသိသာစြာပင္ ရွင္သန္ခ်င္စိတ္ ရွင္သန္ျခင္း၏ခ်ည္ေႏွာင္မႈ ခံခဲ့ရသည္ ။
ထိုထိုဤဤျဖတ္သန္းၾကီးျပင္းရင္း ခ်စ္သူ ခင္သူမ်ား၏ အမုန္းကို မခံယူရဲေသာစိတ္ ၊ ပိုင္ဆိုင္ခ်င္ေသာ သက္ရွိသက္မဲ့မ်ားကို အဆံုးရံႈး မခံရဲေသာစိတ္ ၊ ေသျခင္းကို ရင္မဆိုင္ခ်င္ေသးေသာစိတ္ စသည္တို႕ျဖင့္ ေနထိုင္ခဲ့ၾကသည္ ။ ထိုသို႕ေသာ ခ်ည္ေႏွာင္မႈမ်ား မလြတ္လပ္မႈမ်ားေၾကာင့္ပင္ အမွားမ်ား မရိုးသားမႈမ်ားကိုလည္း ၾကံခဲ့ ေျပာခဲ့ ျပဳခဲ့ မိၾကသည္ ။ တစ္ေန႕တာလံုး ေျဖာင့္မွတ္စြာ ျဖတ္သန္းမိပါရဲ႕လား မုသားကင္းကင္း ေနထိုင္ခဲ့ပါရဲ႕လားဟု စမ္းစစ္မိေသာအခါ မျဖဴေသာ အျပဳအမူမ်ားအတြက္ ဝမ္းနည္းမိသည္ ။ လူနဲ႕အက်ၤ ီသီခ်င္းေလးကို အဖန္ဖန္ ညည္းမိသည္ ။ မလြတ္လပ္ျခင္းေတြေၾကာင့္ပဲ ထပ္ျပန္တလဲလဲ မွားယြင္းကာ သမုဒယ ေႏွာင္ၾကိဳးမ်ားၾကားမွာ သံသရာကို အခါခါ လည္မိေစခဲ့သည္ပင္ ။ လြတ္လပ္လာေသာတစ္ေန႕တြင္ ျဖဴေသာစကား ဆိုမိေပမည္ ။
မျဖဴေသာဘဝ မျဖဴစင္သူမ်ား အခ်င္းခ်င္း ရစ္ပတ္ေႏွာင္ဖြဲ႕ ေပ်ာ္ရႊင္ဝမ္းနည္းၾကရင္း စိတ္မ်ားစီးဆင္းရာကို ဘာသာျပန္ျခင္းအမႈအျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္စာေရးခဲ့သည္ ။ ကၽြန္ေတာ့္စာမ်ားသည္ ကၽြန္ေတာ့္ဘဝေရာင္စံုေန႕စြဲ႕မ်ား ခံစားမႈမ်ားကို တစ္ခုေသာ အတိုင္းအတာထိ ထင္ဟပ္မိေပမည္ ။ ကၽြန္ေတာ့္ေပ်ာ္ရႊင္မႈ ကၽြန္ေတာ့္ဝမ္းနည္းမႈ ကၽြန္ေတာ့္ေကာင္းမႈ ကၽြန္ေတာ့္ဆိုးမႈ မ်ားကို ခ်ေရးစရာ စာမ်က္ႏွာေလးတစ္ခုအျဖစ္ ဘေလာဂ့္ေလးကို ကၽြန္ေတာ္ခ်စ္ခင္ခဲ့သည္ ။ ကၽြန္ေတာ့္မရိုးသားမႈမ်ားကို ရိုးသားစြာ ဝန္ခံခ်င္စိတ္ရွိေသာအခါ ဝန္ခံျပီး တခါတေလေတာ့လည္း ထိန္ဝွက္စြာ(လွပစြာ) စာပန္းခ်ီ ေရးျခယ္္မိသည္ ။
အခုေနာက္ပိုင္း ရိုးသားမႈ လြတ္လပ္မႈအေၾကာင္းကို အရင္ထက္ ပိုေတြးမိသည္ ။ ဘာလုပ္လုပ္ ရိုးသားၾကကြာလို႕ ေျပာၾကသူမ်ားကိုယ္တိုင္ ရာႏႈန္းျပည့္ ရိုးသားျဖဴစင္ဖုိ႕ မလြယ္ကူေၾကာင္း ေတြးမိေသာအခါ လူအျဖစ္၏ အားနည္းခ်က္ကို ကၽြန္ေတာ္ သတိခ်ပ္မိသည္ ။ မျမင္ႏိုင္ေသာ ခ်ည္ေႏွာင္မႈေတြ ၾကားမွာ ကၽြန္ေတာ္တို႕က ၾကိဳးဆြဲရာ ။ စြန္လြတ္ေသာအခါ စြန္ကေလးကို ခ်ည္ေႏွာင္ထားေသာ(ဆိုင္းၾကိဳး) ၾကိဳးတစ္ေခ်ာင္းသာ ရွိသည္ ။ ထိုၾကိဳးကေလး ျပတ္လွ်က္ ေလထဲ ဝဲလြင့္သြားေသာ စြန္ကေလး လြတ္ေျမာက္သြားခဲ့ျပီ ။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႕ကေတာ့ စြန္ကေလးတစ္ေကာင္ထက္ ဆိုင္းၾကိဳးေတြ ပိုမ်ားခဲ့သည္ ။ ထိုဆိုင္းၾကိဳးမ်ားႏွင့္….ေလာကဓံရွစ္ပါး ကိုယ္ေလးလက္ဝန္ႏွင့္ ။ ထိုသို႕ ျဖတ္သန္းရင္း ဘဝေန႕ရက္မ်ား ထြက္ေပါက္တစ္ခုအျဖစ္ ထံုေဆးေကာင္းေကာင္းေလးတစ္မ်ိဳး ၊ ေလရႈရႈိက္စရာ ျပတင္းတံခါးေလးတစ္ခုအျဖစ္ စာေရးျခင္းအမႈ ကၽြန္ေတာ္မက္ေမာခဲ့ေပသည္ ။
ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္က ဒိုင္ယာရီထဲမွာ စာေရးသည္ ။ ေနာက္ေတာ့ ကဗ်ာစာအုပ္ကေလးေတြမွာ ေရးသည္ ။ အခုလို အင္တာနက္ေခတ္ေရာက္လာေတာ့ အြန္လိုင္းေပၚမွာ စာေရးျဖစ္ေတာ့သည္ ။ ဆိုရလွ်င္ အခုျပတင္းေပါက္က ပိုက်ယ္သည္ ။ ကၽြန္ေတာ့္ျပတင္းေပါက္မွ ကၽြန္ေတာ္က မိတ္ေဆြမ်ားကို ျမင္ရသလို ကၽြန္ေတာ့္ကိုလည္း မိတ္ေဆြမ်ားက ျမင္ရသည္ ။ အခုဆိုလွ်င္ ကၽြန္ေတာ့္ဘေလာဂ့္ေလးပင္ သံုးႏွစ္ျပည့္ေတာ့မည္ ။ စိတ္အေမာမ်ားကို ျဖည္ခ်ရင္း တဖက္အေမာမ်ားကို မွ်ေဝခံစားရင္း ေခတ္ၾကီးထဲ ကိုယ္စီးဆင္းမိသလို စီကံုးထားေသာ စာမ်က္ႏွာေလးတစ္ခု သံုးႏွစ္ရွိခဲ့ျပီ ။ ကၽြန္ေတာ့္ဘေလာဂ့္ေလးကို အခ်ိန္ေပးဖတ္ရႈၾကေသာ သူငယ္ခ်င္း ညီအစ္ကို ေမာင္ႏွမ အားလံုးကို အမွန္ပင္ ေက်းဇူးတင္မိပါသည္ ။
တကယ္ေတာ့ ျမစ္တစ္စင္း၏ စီးဆင္းမႈမ်ိဳးမွ်သာ ျဖစ္ပါသည္ ။ ကၽြန္ေတာ္က ခ်ိဳေသာသစ္သီးမ်ားကို ယူလာခဲ့သလို အမိႈက္သရုိက္မ်ားကို သယ္ေဆာင္ခဲ့မိေပလိမ့္မည္ ။ အမိႈက္ျဖစ္ခဲ့လွ်င္ ေတာင္းပန္လိုျပီး ခ်ိဳေသာသစ္သီးမ်ားအျဖစ္ စာခ်စ္သူမ်ား ခ်ိဳျမိန္ေစေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္ တကယ္ေပ်ာ္ရႊင္မိေၾကာင္းေတာ့ ေျပာလိုပါသည္ ။ ဒီဘက္ႏွစ္မွာ ကၽြန္ေတာ္ စာေရးအားေလ်ာ႕လာသည္ ။ ျမစ္တစ္စင္း ေရစီးေႏွးလာသည္ပဲ ဆိုပါေတာ့ ။ ဆက္လက္ေတာ့ စီးဆင္းေနဦးမည္ဟု စီးဆင္းခြင့္ျပဳပါလို႕လည္း ကၽြန္ေတာ္ေျပာလိုပါသည္ ။ တတ္ႏိုင္သေရြ႕ ခ်ိဳေသာသစ္သီးမ်ားသာ ယူေဆာင္ခဲ့လိုျပီး အမႈိက္မ်ားပါလာခဲ့လွ်င္ေတာ့ ျမစ္တစ္စင္းက ေတာင္းပန္လိုပါသည္ ။
မေပ်ာ္ရႊင္စရာေတြထဲမွာ ေပ်ာ္ရႊင္ေအာင္ေနတတ္ဖို႕ မတည္ျငိမ္စရာေတြထဲမွာ တည္ျငိမ္ေအာင္ေနတတ္ဖို႕ ဘဝကို ကၽြန္ေတာ္တို႕ေတြ ရရွိခဲ့တာလို႕ပဲ နားလည္လက္ခံမိပါသည္ ။ ေႏွာင္ၾကိဳးမ်ားကို အတတ္ႏုိင္ဆံုး ေတြ႕ျမင္ေျဖေလ်ာ႕ရင္း လြတ္လပ္ေသာ ဘဝကိုယ္စီ ပိုင္ဆိုင္ဖို႕ ရိုးသားမႈမ်ားကို ေလးျမတ္ရင္း ဘေလာ့ေဒးအမွတ္တရအျဖစ္ ကၽြန္ေတာ္ေရးလိုက္ပါသည္ ။
(ကိုေအာင္(ပ်ဴႏိုင္ငံ)တဂ္ထားတဲ့ ဘေလာဂ့္ေဒးအမွတ္တရ ပိုစ့္ပါ ။ ကိုေအာင္ ေက်နပ္မယ္လို႕ ထင္ပါတယ္ ခင္ဗ်ား :) )
လင္းဒီပ
၃၀.၀၈.၁၁
အမွား ခိုနားမိခဲ့တဲ့
မလိမ္မိုးမလိမ္မာငွက္ကေလး ။
“မလိုအပ္ဘဲ စကားေတြ အမ်ားၾကီး ေျပာခဲ့မိတာ
မလိုအပ္ဘဲ ေဆးထိုးသလိုပဲ”
ရင္မခုန္ေၾကး ဆိုတဲ့
နားလည္မႈစာခၽြန္လႊာေလး အခါခါ စုတ္ျဖဲခဲ့မိ ။
အျငင္းဝါက်ေတြက
တစ္ခ်က္တည္း က်င္းဝင္ေနက်မို႕
ဘာမွ ထပ္မေျပာခ်င္ေတာ့ ။
ေပ်ာ္မယ္ မဟုတ္လား…
မလြမ္းတတ္သူမ်ား ၾကီးစိုးရာမွာ
မေတာင္းဘဲ ေပးခဲ့တာေတြနဲ႕
ေတာင္းျပီး မေပးခဲ့တာေတြအတြက္
ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ။
လင္းဒီပ
၁၁.၀၈.၁၁
“လမ္းခြဲေတး”ဆိုတဲ့ ကဗ်ာေလးကို ဒီမွာ ေရးခဲ့ဖူးပါတယ္ ။
အကင္းမေသေသးတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြအတြက္ ဒါေလး ထပ္ေရးပါတယ္ ။
ဒီျမိဳ႕ေလးကို ေရာက္ေတာ့မွ ကၽြန္ေတာ္သိထားတာထက္ ကမာၻရဲ႕ လည္ႏႈန္းက ပို ျမန္ေနတဲ့အေၾကာင္း ေမေမ့ကို ဖုန္းထဲမွာ ေျပာမိေတာ့ မဟုတ္ဘူးသားရဲ႕ မင္းေရာက္ေနတဲ့ ျမိဳ႕ေလးက ေမေမတို႕ျမိဳ႕မွာထက္ ကမာၻရဲ႕လည္ႏႈန္းက ပိုျမန္တာ ။ တကယ္လို႕ ေနာက္ထပ္ျမိဳ႕ၾကီးတစ္ခုကို မင္းေရာက္သြားတဲ့အခါ အဲဒိျမိဳ႕ေလးမွာထက္ ပိုျမန္တဲ့ လည္ႏႈန္းတစ္ခုကို ရင္ဆိုင္ရလိမ့္ဦးမယ္လို႕ ေမေမက ျပန္ေျဖတယ္ ။ ဆက္ျပီးေတာ့ … သား ကမာၻရဲ႕လည္ႏႈန္းကို သတိထားမိဖို႕ထက္ ကိုယ့္စိတ္ရဲ႕ အေရြ႕အသြားကို သတိခ်ပ္ေနဖို႕က ပို အေရးၾကီးတယ္ေနာ္ လို႕ ဖုန္းထဲကေန တခုတ္တရ မွာပါတယ္ ။
(ခ)
မေန႕ညက ျဖဴနဲ႕ ဖုန္းေျပာေတာ့ ကိုအလုပ္အကုိင္ အဆင္မေျပဘူးလို႕ ဟုိတစ္ခါ ေျပာတာနဲ႕ မမၾကီးကို ေျပာမိတယ္ ။ မမၾကီးက သူ႕သူငယ္ခ်င္းေတြရွိတဲ့ ေနာက္ တစ္ႏိုင္ငံကို ထပ္ကူးမလားလို႕ ေမးတယ္ ။ ကို ဘယ္လို သေဘာရလဲ ။ ၾကိဳးစားၾကည့္ခ်င္လား ။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အံၾသသြားပါရဲ႕ ။ တခ်ိန္လံုး သူနဲ႕အတူတူ ျပန္ေနဖို႕ခ်ည့္ နားပူနားဆာလုပ္ေနတဲ့ ျဖဴ႕ပါးစပ္က စကားအဆန္းေတြ ၾကားရလို႕ပါ ။
မကူးခ်င္ပါဘူး ျဖဴရဲ႕ ။ ထပ္ကူးရင္ ျဖဴနဲ႕ ပိုေဝးသြားမွာေပါ့ ။ အခုအတုိင္းက ေလယာဥ္တစ္ဆင့္ပဲ စီးရတယ္ေလ ။ ကိုက ျဖဴနဲ႕ အေဝးၾကီးမွာ မေနခ်င္ဘူး ။ နီးနီးေလးမွာလည္း မေနခ်င္ဘူး ။ နားျငီးလို႕ ။
ကၽြန္ေတာ့္ကို ေျပာလို႕မရတဲ့ ျဖဴကေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ရယ္လို႕ေပါ့ ။ ျပီးမွ ထပ္ေျပာတယ္ ။
ကိုက ျဖဴကို ရည္းစားထားတာလား ။ insurance ထားတာလား တဲ့ ။
ဘာလို႕လဲ ။
ဟုတ္တယ္ေလ ။ ကို ဘဝမွာ တခ်ိန္က် အထီးမက်န္ေအာင္ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္ေတာ့ ရွိေသးတယ္ ဆိုျပီး လုပ္ထားတာ မဟုတ္လား ။ တကယ္တမ္းက်ေတာ့ ကို႕ ဘဝ၊ ကို႕အခ်ိန္အေတာ္မ်ားမ်ားကို သူငယ္ခ်င္းေတြ အလုပ္ေတြ ေနာက္ ကိုဝါသနာပါတာေတြ ကို႕ဘဝတိုးတက္ဖို႕ ဆက္လုပ္ရမွာေတြ အတြက္ပဲ သံုးေနတာ မဟုတ္လား ။
ခပ္တံုးတံုး ေကာင္မေလးတစ္ေယာက္လို႔ နားလည္ထားတဲ့ ခ်စ္သူဆီက စကားအဆန္းေတြ ၾကားလိုက္ရေတာ့ အေတာ္လန္႕သြားတယ္ ။ တကယ္ပဲ သူ႕ကို insurance ထားသလို တြဲေနမိျပီလား ။
တခါတေလဆို ျဖဴ.. ကို႕ခ်စ္သူ မျဖစ္ခ်င္ဘူး ။ ကို႕သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ေယာက္ပဲ ျဖစ္ခ်င္တယ္ ။ ကိုသူ႕ငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ေယာက္က လွမ္းေခၚလိုက္တာနဲ႕ ျဖဴနဲ႕ အြန္လိုင္းမွာ ခ်ိန္းထားလည္း မေစာင့္ေတာ့ဘူး ။ ကို လစ္ျပီ ။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ သာ သြားေန စားေန ေသာက္ေနရမယ္ ဆို ဘယ္ေလာက္ အခ်ိန္ေတြ ကုန္ကုန္ ။
အာ… သူငယ္ခ်င္းေတြက ျဖဴလို ရပိုင္ခြင့္နဲ႕ အခြင့္အေရးေတြ မရွိပါဘူး ။ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ျငင္း ၾကည့္ေသးတယ္ ။
ကို မွတ္မိလား ။ ျဖဴလာလည္တုန္းကလည္း ကို႕အရင္အလုပ္က သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ အိမ္တစ္အိမ္မွာ ခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္ျပီး ျဖဴတစ္ခုမွ မသိတဲ့ engineering အေၾကာင္းေတြ ျငင္းၾကခုန္ၾက ေရွးေဟာင္းေႏွာင္းျဖစ္ေတြ ေျပာျပီး ရယ္ၾကနဲ႕ေလ ။ ျဖဴမွာေတာ့ ငုတ္တုပ္ ။ ဟာ … ျဖဴသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ ရန္ကုန္မွာ မုန္႕သြားစားေတာ့လည္း ကိုမသိတဲ့လူေတြနဲ႕ လိုက္ထိုင္ ဝင္ေရာ ဒီလိုပဲ ရင္းႏွီးသြားတာပဲဟာ ။ ျဖဴကိုက လူမႈေရးညံ့တာ ။
ကဲ…ထားေတာ့ျဖဴ ။ အခုေကာ ဘာလို႕ ကို႕ကို ျပန္လာဖို႕ မတိုက္တြန္းဘဲ ပိုေဝးတဲ့ ေနရာဆီ သြားခိုင္းေနတာလဲ ။ ရန္ကုန္မွာ ေနာက္တစ္ေယာက္ ေတြ႕ေနျပီလား ။
ေတာ္ပါျပီ ။ ကုိ႕တစ္ေယာက္နဲ႕တင္ အေတာ္လန္႕ေနျပီ ။
ကိုက လူဆိုး မဟုတ္ပါဘူး ။ မေကာင္းတာပဲ ရွိတာ ။
ဟုတ္တယ္ေလ ကိုလုပ္တဲ့ မေကာင္းတာေတြက ထုတ္ျပလို႕ မရတဲ့ ဟာေတြ ။ ကိုက လူလည္ … အျပစ္ရွာမရေအာင္ လုပ္ထားတယ္ ။
ဒီတစ္ပတ္ေကာ အိမ္မွာ ေနမွာလား ။
ေနမွာေပါ့ ဘယ္မွ မသြားဘူး ။
ေျပာတာပဲ ။ pfingo နဲ႕ေခၚလိုက္ရင္ လမ္းေပၚက ျပန္မလာေသးဘူး ။
အဲေလာက္ျဖစ္ေနလည္း ကုိနဲ႕ လာေနပါလား ။ ေရႊျပည္ၾကီးကို အေတာ္ခ်စ္တာပဲလား ။
ေတာ္ပါ လာေနဖို႕ မျဖစ္တဲ့လူကို အတင္းေခၚေန ။ ကို႕ဘာသာ ေပ်ာ္သေလာက္သာေန ။ ေပ်ာ္တာေတြသာ ေလွ်ာက္လုပ္ ။
ေမေမကို သြားတိုင္မေနနဲ႕ဦး ။
မတိုင္ပါဘူး တိုင္လည္း ရွင့္အေမက ရယ္ေနတာ ။ သူ႕သား ဘာမွ ေျပာတာ မဟုတ္ဘူး ။
ခ်စ္တာကိုး ကေလးမရဲ႕ ။
ေနာက္ေတာ့လည္း ဖုန္းခ်သြားပါတယ္ ။ မဟုတ္ပါဘူး ဖုန္းက်သြားတာပါ ။ ဖုန္းကဒ္ ကုန္သြားလို႕ ။စကားကေတာ့ ဖုန္းကဒ္ ဆယ္ကဒ္ေပါင္း ဆက္ေတာင္ ကုန္မွာ မဟုတ္ပါဘူး ။
(ဂ)
ျဖဴနဲ႕ ဖုန္းေျပာျပီးမွ ျပီးခဲ့တဲ့အေခါက္ ရန္ကုန္ျပန္တဲ့ေန႕က အျဖစ္ေလးကို အမွတ္ရပါတယ္ ။ ေလယာဥ္ေပၚမွာ မေတြ႕တာ အေတာ္ၾကာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းအင္ဂ်င္နီယာမတစ္ေယာက္နဲ႕ မထင္မွတ္ဘဲ flight တစ္ခုတည္းေတြ႕ျပီး တလမ္းလံုး စကားမ်ားလာပါတယ္ ။ ရန္ကုန္ ေရာက္ luggage ေရြးတဲ့ ေနရာမွာ သူ႕ luggage က အေတာ္နဲ႕ ထြက္မလာတာ ကူေစာင့္ေပးေန စကားေတြ ေျပာေန ရယ္ေနတာကို လာၾကိဳတဲ့ ျဖဴက အျပင္ကေန အစအဆံုး ျမင္ေပရဲ႕ ။ တလမ္းလံုး စကားမေျပာဘဲ အိမ္က်ေတာ့ ေမေမ့ကို သြားတိုင္ေတာ့ ေမေမက ပါးစပ္ပါေတာ့လည္း စကားေျပာမွာေပါ့ သမီးရယ္ ဆိုျပီး ခပ္ျပံဳးျပံဳးနဲ႕ ျပန္ေျပာပါတယ္ ။ အဲဒီကတည္းက တိုင္လည္း သိပ္မထူးဘူးဆိုတာ ျဖဴသိသြားပံုရတယ္ ။
ေမေမကေတာ့ ကိစၥအေထြအထူးမဟုတ္ရင္ ဘာမွ ေျပာေလ့မရွိဘူး ။ ေဖေဖကလည္း ငယ္ငယ္က ေနာက္ေနာက္ေျပာင္ေျပာင္ေနတတ္ေပမယ့္ အသက္ၾကီးေတာ့ ေအးေအးေဆးေဆး ပဲ ။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ အခုထိ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ေနတတ္တုန္း ဆိုေတာ့ ျဖဴမွာ ကၽြန္ေတာ့္ မေက်နပ္ရင္ ဘယ္တိုင္လို႕ တိုင္ရမွန္းမသိ။ တကယ္ဆုိ ကၽြန္ေတာ္လည္း ျဖဴကို ခ်စ္ပါတယ္ ။ ဆရာမဂ်ဴးစကား ငွားသံုးရရင္ အခ်စ္ဆိုတာ ၾကိဳးနဲ႕ သီထားဖို႕မလိုတဲ့ ပန္းကေလးေတြလို႕ ကၽြန္ေတာ္က ျမင္တယ္ ။ မသီဘဲထားတာ နည္းနည္း မ်ားေနျပီလားေတာ့ မသိဘူး ။
တခါတေလေတာ့ အဲဒီ insurance ေလးကို တအားလြမ္းတယ္ဗ် ။ ဒါေပမယ့္လည္း ကမာၻၾကီး အလည္မရပ္သေရြ႕ သူ႕လည္ပတ္ႏႈန္းကို စဥ္းစားရင္း ကၽြန္ေတာ္ကလည္း တယ္ အလုပ္မ်ားသကိုး ။
လင္းဒီပ
၁၅.၁၀.၁၀
အရိုးမွာကပ္ေနတဲ့ အသားဖတ္ေလးကို ငတ္မြတ္တြယ္ကပ္ရင္း
ကိုယ့္မွာ အခ်ိဳရည္မကုန္ေသးသေရြ႕ ၾကံရည္စက္လို လုပ္ငန္းစုၾကီးေတြထဲ
စိတ္ေရာကိုယ္ေရာ ထိုးထည္ၾ့ကိတ္လိုက္
ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဆိုတာ တယ္လီဖုန္းအခ်မွာ Sign Out လုပ္တဲ့စကားတခြန္း
လစာနည္းေပမယ့္ အေတြ႕အၾကံဳရတယ္ ဆုိရေအာင္
မင္းအေတြ႕အၾကံဳစုေနတာ ဒီအရြယ္ထိ မျပီးေသးဘူးလား
ငါးအၾကီးၾကီးေတြက ငါးအေသးေလးေတြကို စားေပါ့
ႏိုင္ငံဝဝၾကီးေတြက ႏိုင္ငံပိန္ပိန္ေလးေတြကို စားေပါ့
လုပ္ငန္းစုၾကီးေတြက လုပ္ငန္းစုေလးေတြကို စားေပါ့
ဂလိုဘယ္လိုက္ ၊ တံခါးဖြင့္စီးပြားေရး ၊ ဒီမိုကေရစီ ၊ ဗဟုိခ်ဳပ္ကိုင္မႈ ေလ်ာ႕ခ်ဖို႕ စတာေတြ စတာေတြ
ကြန္ပ်ဴတာ မသံုးတတ္လို႕ ကြန္ပ်ဴတာကို မုန္းသလို
သိမ္ငယ္စိတ္က အမုန္းကို အေလ့က် အပင္ေပါက္ေအာင္လုပ္တယ္ ။
ငါ့ျမိဳ႕ငါ့ရြာက ငါ့ႏွမေလးရယ္ ဆက္ဆက္ေတာင္းရမ္းယူမယ့္အေၾကာင္း
သားမွတ္မွတ္ မယားမွတ္မွတ္ အေဝးကေန ေပါင္းသင္းေနမယ့္အေၾကာင္း
လည္ျပန္ေငးၾကည့္လိုက္ေတာ့လည္း သစ္ေတာသစ္ပင္ခ်စ္ခင္တဲ့လူမ်ိဳးမွာ အရိုးျပိဳင္းျပိဳင္း
အတုျမင္သမွ် လိုက္သင္ရင္း အစစ္ ေပ်ာက္ဆံုးသြားသူမ်ားကို အထိတ္တလန္႕
ငရဲျပည္ေရာက္သြားမွ နိဗၺာန္ေရာက္ဖို႕ ဘယ္ေလာက္လိုေသးလဲ ေမးမိ
အဆင္ေျပလားဆိုတဲ့ေမးခြန္းက ဘယ္ေတာ့မွ စာေမးပြဲ မေအာင္ဘူး ။
အျမင္ၾကီး ျမင့္ေနတဲ့တိုက္ထဲမွာ အနိမ့္ၾကီးနိမ့္က်တဲ့ စိတ္နဲ႕
အေတြးေတြက ဆီလို အေပါက္ရွာျပီး စီးက်လို႕
ကိုယ့္ဘဝကိုယ္ မိန္းခ်ျပီးမွ ဘယ္သူ႕ပေယာဂနဲ႕မွ ထပ္မေမွာင္ေတာ့ ။
ျဖစ္ပါတယ္
လိႈင္းစီးရင္း ေပ်ာ္တတ္သူမ်ား လိႈင္းစီးရင္းေပ်ာ္ပါေစ
ေရေႏြးအိုးထဲက ဖားကေလးေတြလိုပဲ
တို႕ေတြက ေမ့လြယ္ေပ်ာက္လြယ္နဲ႕ ကစားခုန္စား မပ်က္ဘူး
က်က္က်က္ဆူမယ့္ အပူခ်ိန္ဆိုတာ မနက္ျဖန္ေရာက္လာမွာမွ မဟုတ္ေသးတာ
က်ားၾကီးေတာ့ ေျခရာၾကီး အသက္ၾကီးေတာ့ အမွားၾကီးတယ္ ။
လင္းဒီပ
၂၇.၀၇.၁၁
